مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

نجوم بایگانی - مجله سرگرمی ژولیت

دانشمندان کره جنوبی به تازگی با استفاده از تلسکوپ رادیویی آرسیبو ابری را کشف‌ کرده‌اند که با سرعت بسیاری حرکت می‌کند و با انرژی بسیار بالایی که دارد با کهکشان راه شیری برخورد و حباب بسیار عظیمی در کهکشانمان ایجاد کرده است.

۹۲

 کهکشان راه شیری ما مملو از گاز است و از همین گازهاست که ستارگان تشکیل می‌شوند، همین موضوع موجب پویایی کهکشان‌مان می‌شود. اما موضوع اینجاست که این گاز یکنواخت پخش نشده و گاهی چگالی اش آنچنان بالاست که به ابرهای غول‌ پیکر تبدیل می‌شوند و گاهی نیز به دلیل برون‌ریزی‌های ستاره‌ها یا ابرنواخترها پس زده می‌شوند و حفره‌ها یا حباب‌هایی در آنها پدید می‌آید.

از میان بزرگ‌ترین حفره‌هایی که در این گازهای عظیم به وجود می‌آید می‌توان به «ابرپوسته» یا «ابرحباب» ( supershell یا superbubble) اشاره کرد. ابرپوسته‌ حفره درون گازهای یک کهکشان است که صدها سال نوری گستردگی دارند و با دمیده شدن حجم عظیمی از گاز به فضای میان‌ ستاره‌ای توسط بادهای ستاره‌ای و ابرنواختری به وجود می آید.

البته باید بدانید که برای به وجود آمدن چنین حبابی باید باد با انرژی‌ای معادل انرژی ۳۰ ابرنواختر بوزد و این انرژی مانند بمب‌ های کوچک در مرکز حفره جاسازی می‌شوند. منظومه شمسی در نزدیکی مرکز یک ابرحباب قدیمی قرار دارد که به آن «حباب محلی» می‌گویند. معمولا قطر این ابرحباب‌ها به ۲۰۰۰ سال نوری می‌رسد. اما نکته شگفت‌انگیز این است که بیشتر ابرپوسته‌هایی که ما در کهکشان راه شیری (تعداد آنها حدود ۲۰ عدد است) یا در کهکشان‌های نزدیک می‌شناسیم آنهایی هستند که خوشه‌های ستاره‌ای پیری در مرکزشان ندارند. پس با این حساب این سوال مطرح می‌شود که اگر ستارگان آنها را به وجود نیاورده‌اند، پس چه چیزی آنها را باد کرده است ؟ 

۹۳

 

تصویر بالا نقشه‌ گاز هیدروژن خنثی در بخش بیرونی کهکشان راه شیری که یک ابرپوسته‌ غول پیکر به پهنای ۳۰۰۰ سال نوری را در آن نشان می‌دهد. چندین ساختار پره‌ای کم‌رنگ هم در آن دیده می‌شود. تصویر پایین آن در مرکز این حباب یک ابر پرسرعت است که محدوده‌های رادیوئیاش در این نمای ترکیبی نشان داده شده است. این ابر به احتمال بسیار هنگامی که به درون گازهای کهکشان نفوذ کرده این حباب را پدید آورده است.

جواب این سوال آن است که عامل جایگزین دیگری نیز برای به وجود آوردن چنین حباب های کهکشانی وجود دارند که آن هم ابرهای پرسرعت است. ابرهای پرسرعت پیوسته در حال بارش گازهای بسیار ریز بر کهکشان راه شیری هستند و انرژی مورد نیاز برای شکل‌گیری ستارگان را می‌دهد. هنوز دانشمندان نمی‌دانند که این ابرهای پرسرعت خودشان چطور به وجود می‌آیند؛ از هم گسیخته شدن کهکشان‌های قمری یا از موادی که از ابرنواخترهای کهکشانمان پس زده می‌شوند یا موادی که از کیهان بزرگتر؟ به هر حال، زمانی که این ابر به کهکشانی کوبیده می‌شود، حباب عظیمی در آن به وجود می‌آورد. کهکشان قمری (Satellite galaxy) کهکشانی است که به صورتی مداری گرد یک کهکشان بزرگ می‌چرخد، این گردش بر اثر کشش گرانشی است.

ابر پرسرعتی که ابرحباب پدید آورده است
گیوم‌سوک پارک، از دانشگاه ملی سئول در کره جنوبی، به همراه همکارانش نمونه بارزی از ابر پرسرعتی را کشف کرده‌اند که در کهکشان ما ابرحباب ایجاد می‌کند. ستاره‌شناسان این ابر را HVC 040+01-282 نامیده‌اند که این اعداد نشان‌ دهنده مختصات قرار گرفتن آن در کیهان است. این ابر زیر دیسک کهکشان راه شیری و در بخش بیرونی آن، نزدیک به «بازوی سپر قنطورس» قرار دارد. بازوی سپر قنطورس یکی از دو بازوی مارپیچی بزرگ کهکشان راه شیری است. بازوی برساووش بازوی مارپیچی بزرگ دیگر این کهکشان است. این بازو میان بازوی کمان و بازوی برساووش قرار دارد، این بازو نزدیک هسته کهکشان است.

۹۵

این ابر پرسرعت از نوع “فشرده” است و عظیم و گسترده نیست و به همین دلیل ستاره‌شناسان نام مستعار آن را CHVC040 گذاشته‌اند که C آن اول کلمه «Compact» به معنی فشرده است. این ستاره‌شناسان با بررسی تصاویر و داده های تسلکوپ رادیوئی آرسیبو، یک ابرپوسته دیگر نیز در اطراف CHVC040 کشف کرده‌اند. این پوسته یک پوسته غول‌پیکر است که ۳۰۰۰ سال نوری قطر دارد و ساختارهای شسته‌ رفته‌ای شبیه به پره چرخ است و CHVC040 دقیقا در مرکزش جا دارد.

دانشمندان تخمین زده‌اند که اگر این ابر با بیشترین سرعتی که برایش ممکن است به کهکشان خورده باشد، بیش از چیزی که برای پدید آوردن یک ابرپوسته نیاز بوده، انرژی داشته است. اخترشناسان حدود ۳۰۰ تا HVC فشرده در کهکشان راه شیری کشف کرده‌اند که بسیاری از آنها کش آمده‌اند و ساختاری شبیه به دنباله‌دار پیدا کرده‌اند.

منبع : bigbangpage.com – skyandtelescope.com

 مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

۹۹

شاید برای شما هم چنین سوالی پیش آمده باشد که بزرگترین ها در دنیای پیرامون ما کدام اجسام می باشند. اگر تاکنون در نزدیکی اهرام مصر و یا برج دبی ایستاده باشید عظمت و بزرگی این سازه ها شما را حیرت زده خواهند نمود. اما آنچه در این مقاله به برسی آن خواهیم پرداخت  به چنان ساختارهای عظیمی در جهان اشاره دارد که حتی تصور اندازه برخی از آنها نیز دشوار است.  

در ادامه این مطلب، ۱۰ انتخاب برتر برای بزرگ ترین اجرام در کیهان را به شما معرفی خواهیم نمود. در این مقاله با بزرگ ترین  سیاره، بزرگ ترین ستاره، بزرگ ترین سنگ آسمانی، بزرگ ترین سیاهچاله ، بزرگ ترین کهکشان، و دیگر ساختارهایی از کیهان آشنا خواهید شد که شاید تاکنون حتی نام آنها را نیز نشنیده باشد. اینها بزرگترین اجرام در جهان هستی می باشند:

۱

۱۰بزرگترین سیارک

"سرس" بزرگ ترین سیارکی (asteroid) است که تاکنون شناسیایی شده است. این سیارک در حدود ۶۰۰ مایل (به بزرگی کالیفرنیا) قطر دارد. سرس آنقدر عظیم است که نیروی گرانشی اش آنرا وادار به داشتن شکلی کروی نموده و همچنین لقب "سیاره کوتوله" با آن داده شده است. این سیارک  آنقدر بزرگ است که شامل ۲۵% درصد از جرم کمربند سیارک ها می باشد. اگر شما کلیه اجرام موجود در کمربند سیارک ها را در کنار یکدگیر جمع کنید، جسم حاصله تنها ۲٫۵ برابر از سرس بزرگتر خواهد بود.

۲

۹- بزرگترین سیاره

سیاره TRES4که در صورت فلکی هرکول واقع شده است دارای قطری ۷۰% بزرگتر از سیاره مشتری است، اگرچه جرم آن هشتاد درصد از  مشتری کمتر می باشد. این بزرگترین سیاره ای است که تاکنون شناسایی نموده ایم.

بروزرسانی: یافته های علمی جدید نشان می دهد که ظاهراً سیاره فراخورشیدی WASP-17bحتی از سیاره TRES4نیز بزرگتر است. باوجود اینکه شعاع آن دوبرابر سیاره مشتری است، تنها نیمی از جرم مشتری را داراست. این حتی آنرا در درجه ای سبک تر از سیارهTRES4قرار داده است.

۳

۸- بزرگترین ستاره

VY Canis Majorisبزرگترین ستاره ای است (در قطر) که تاکنون شناسایی شده است. این ستاره از خانواده ستارگان مشهور به "غول های قرمز" می باشد. قطر این ستاره ۲۰۰۰ بار بزرگ تر از خورشید است و برای پرسرعت ترین اتومبیل جهان ۲۶۰۰ سال زمان نیاز است تا مسیر دور آن را یکبار پیمایش نماید. اگر شما  ستاره VY Canis Majoris  را جایگزین خورشید منظومه شمسی نمایید، شعاع آن از سیاره

زحل عبور خواهد نمود (برای مقایسه اندازه آن با خورشید به تصویر مقابل نگاه کنید )

۴

۷- بزرگترین سیاه چاله

سیاه چاله ها از لحاظ فیزیکی مناطق عظیمی از فضا نمی باشند. اما با نظر گرفتن جرم بسیار بالای آنها، سیاه چاله ها از جمله بزرگترین اجرام موجود در کیهان قلمداد می شوند. quasar OJ287بزرگترین سیاه چاله ای است که ما تاکنون شناسایی نموده ایم. بر اساس محاسبات تخمین زده می شود که این سیاه چاله بسیار عظیم جرمی معادل با ۱۸ میلیارد برابر جرم خورشید داشته و در مرکز یک کهکشان واقع شده است. برای درک بهتر، این سیاه چاله را جسمی در نظر بگیرید که از کل منظومه شمسی ما نیز بزرگتر است. و اگر می خواهید بدانید یک سیاه چاله تا چه اندازه می تواند بزرگ باشد؟  بر اساس تحقیقات دانشمندان هیچ محدودیتی در این زمینه وجود ندارد!

 بروزرسانی (۱۱/۲۸/۲۰۱۲): یافته های جدید علمی هر روزه ما را شگفت زده می نمایند. محققان دانشگاه تگزاس، با بکارگیری تلسکوپ Hobby-Eberly، سیاه چاله تازه ای را یافته اند که این سیاه چاله در حال حاضر به عنوان بزرگترین ابرسیاه چاله شناخته می شود. این سیاه چاله در مرکز کهکشان NGC 1277واقع شده است. این سیاه چاله آنقدر عظیم است که ۱۴ درصد از جرم کل کهکشان را به خود اختصاص داده است. 

۵

۶- بزرگترین کهکشان

یک ابرکهکشان، کهکشانی است که با بسیاری از کهکشان های دیگر ادغام شده و آنها در مرکز خوشه کهکشانی واقع شده اند. تاکنون بزرگترین نمونه ای که شناسایی گشته است، بر اساس توافقات ابر-کهکشان IC1101می باشد. اندازه آن ۶ میلیون سال نوری می باشد و این در حالیست که کهکشان راه شیری دارای اندازه ای تنها معادل ۱۰۰هزار سال  نوری است. (یعنی اگر با سرعت نور حرکت نمایید، زمانی معادل ۱۰۰ هزار سال طول می کشد تا از یک سمت کهکشان، به سمت دیگر بروید )

IC1101، تقریباً ۶۰ برابر از کهکشان ما بزرگتر می باشد.

۶

۵- نواحی رادیویی

همانطور که  ماده در معرض یک سیاهچاله تحلیل می رود، در سرعت های بالا و در قطب های سیاهچاله ها، مقداری از ماده و انرژی به بیرون پرتاب می شود. این تشعشعات به شکل نواحی بسیار عظیم و  جریان هایی از انرژی رادیویی بوده که با یک تلسکوپ رادیویی قابل مشاهده می باشند. بزرگترین نمونه مشاهده شده تاکنون در کهکشان ۳C236واقع در  صورت فلکی اسدالاصغر (شیر کوچک) می باشد. اندازه آن محدوده ای در حدود ۴۰ میلیون سال نوری است. اندازه این جریان ها از یک سو تا سوی دیگر، حتی از بزرگترین  کهکشان ها نیزعظیم تر می باشند.

۷

۴- حباب های آلفا لیمان

این حباب ها فاز حاصل از تولد خوشه های کهکشانی و  با عمری بسیار کوتاه می باشند. آنها یک جسم بی شکل پر شده از گاز بوده که به طور کامل منعقد نشده و یا هنوز به محدوده گرانشی و یکپارچگی نرسیده اند. آنها از لحاظ شکل ظاهری شبیه یک جانور تک سلولی یا ماهی ژله ای می باشند. بزرگترین نمونه شناسایی شده دارای وسعتی معادل ۲۰۰ میلیون سال نوری بوده و در صورت فلکی دلو قرار گرفته است.

۸

۳- Bootes Void

 کهکشان ها معمولاً در خوشه ها مقیم شده اند. حتی کهکشان ما (راه شیری) نیز اینچنین است. این خوشه ها به آهستگی و به واسطه نیروهای گرانشی به یکدیگر متصل شده و در گروه هایی در امتداد فضا/زمان بسط می یابند. اما سایر بخش های غیرمقیم چطور؟

بزرگترین آنها  "Bootes Void" خوانده می شود. این ناحیه "تهی"، منطقه ای با وسعت ۲۵۰ میلیون سال نوری می باشد. منطقه ای آنقدر وسیع که در آن ۲۵۰۰ کهکشان راه شیری را می توان در کنار یکدیگر قرار داد. تهیگاه ها مانند حفره هایی در کیهان می باشند و  "Bootes Void" بزرگترین آنهاست. 

۹

۲- ابرخوشه شپلی

این عظیم ترین شی به هم پیوسته با نیروی گرانش است که ما تاکنون می شناسیم. ابرخوشه شپلی مجموعه ای از کهکشان هاست که محدوده آن بالغ بر ۴۰۰ میلیون سال نوری می باشد. این بدان معناست که کهکشان راه شیری ما ۴۰۰۰ برابر کوچکتر از این ساختار است و عبور از آن حتی برای پرسرعت ترین فضاپیماها  تریلیون ها سال به طول خواهد انجامید. 

۱۰

۱- شبکه کیهانی

اکثر ستاره شناسان بر این باورند که بزرگترین ساختار در جهان هستی، شبکه کیهانی است. این شبکه را می توانید مانند داربستی بی انتها از خوشه ها و ابرخوشه های کهکشانی احاطه شده با ماده تاریک در نظر بگیرید که دارای ساختاری شبیه به شبکه ای سه بعدی ازتارهای عنکبوت است. خوشه های کهکشانی و ماده تاریک "هاب"هایی را می سازند که رشته های کهکشان ها این هاب ها را به یکدیگر متصل نموده  و شبکه ای شبیه به تصویر روبرو اینجا می نمایند.

و اما این شبکه تا چه اندازه بزرگ است؟ اگر کهشکان راه شیری یک دانه خشخاش بود، آنگاه شبکه کیهانی از جهان قابل مشاهده، به اندازه استادیوم 'رز باول' می بود.

 

منبع : سایت نجوم ایران

ترجمه و تالیف از شیوا خسروی

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت  

۹۶

یکی از موضوعات بسیار جذاب در فیلم ها و داستان های علمی-تخیلی "پورتال"ها (دروازه ها و یا مدخل های عبور) می باشند. آنها مانند دریچه ای مرموز و شگفت آور در نقطه ای از فضا و یا زمان باز شده و مسافران را با نقطه ای دیگر در دوردست ها پیوند می دهند. یک مدخل خوب، درواقع می تواند یک راه میانبر، یک راهنما یا دری به نقطه ای ناشناخته در جهان باشد. اگر براستی آنها وجود داشتند…

شاید تعجب کنید، اما تحقیقات جدید نشان می دهد که آنها تقریباً وجود دارند. و یکی از دانشمندان دانشگاه آیوا در پروژه ای که از طرف ناسا سرمایه گذاری شده است موفق به کشف روشی برای شناسایی و پیدا نمودن آنها شده است.

جک اسکادر، فیزیکدان پلاسما و محقق دانشگاه آیوا دراینباره می گوید: "ما آنها را نقاط ایکس، یا مناطق انتشار الکترون می نامیم.  اینها مناطقی هستند که در آن میدان مغناطیسی زمین با میدان مغناطیسی خورشید اتصال برقرار نموده، و مسیری پیوسته را از سیاره ما به اتمسفر خورشید، در فاصله ای معادل ۹۳ میلیون مایل دورتر ایجاد می کند ". 

 

مشاهدات فضاپیمای THEMISمتعلق به سازمان فضایی آمریکا، و فضاپیمای اروپایی Cluster probes، چنین نشان می دهد که این دروازه های مغناطیسی روزانه ده-ها بار باز و بسته می شوند. آنها معمولاً در مکانی در فاصله ده ها هزار کیلومتری از زمین شناسایی شده و در نقطه ای واقع گشته اند که در آن میدان مغناطیسی اطراف زمین، با بادهای خورشیدی برخوردی ناگهانی و شدید دارد. اغلب این دروازه ها کوچک و کوتاه مدت بوده اما در این میان برخی از آنها نیز وسیع و در حالت پایدار می باشند. مقادیر بسیار عظیمی از ذرات پر انرژی می تواند از طریق این دهانه ها جریان یابد، جو بالایی زمین را گرم نماید، باعث ایجاد طوفان های مغناطیسی گردد، و شفق های قطبی بسیار درخشانی را نمایان گرداند.

یکی از محققین دانشگاه Iowa با پشتیبانی سازمان ملی فضانوردی آمریکا (ناسا) روشی را برای فضاپیماهای اکتشافی ابداع نمود که بوسیله آن قادر به شناسایی درواره های مغناطیسی پنهان در اطراف زمین خواهند بود. این دروازه ها میدان مغناطیسی سیاره ما را به میدان مغناطیسی خورشید مرتبط می سازند. ماموریت فضایی MMS  به برسی این دروازه ها خواهد پرداخت.

 ( اگر قادر به مشاهده ویدیو نیستید و یا از اینترنت هایی با سرعت پایین استفاده می کنید می توانید فایل مربوطه را از طریق لینک  مقابل و به طور مستقیم دانلود نمایید.  برای دانلود ویدیو اینجا کلیک نمایید. )

 

ناسا هم اکنون در حال برنامه ریزی برای ماموریت فضایی به نام "MMS" است که در سال ۲۰۱۴ به مرحله پرتاب رسیده و هدف از آن برسی این پدیده است. در این ماموریت چهار فضاپیمایMMS  به کمک آشکارسازهای ذرات پرانرژی و سنسورهای مغناطیسی، در مگنتوسفر قرار گرفته و این مدخل ها را احاطه می نمایند تا به چگونگی عملکرد آنها پی ببرند. این گامی بزرگ در علم نجوم و دانش کیهانی ما به شمار می آید.

 

اسکادر  خاطرنشان می کند: " فقط یک مشکل وجود دارد: پیدا کردن آنها. مدخل های مغناطیسی، نامرئی، ناپایدار و گریزان هستند. بدون هیچ هشداری باز و بسته می شوند و هیچ نشانه راهنمایی برای هدایت ما به داخل آنها وجود ندارد".

(اما) در واقع نشانه های راهنما وجود دارد، و اسکادر آنها را یافته است.

۹۷

پورتال ها از طریق فرایند اتصال مجدد مغناطیسی تشکیل می شوند. خطوط نیروی مغناطیسی از خورشید و زمین بصورت ضربدری بهم آمیخته و برای ایجاد این دروازه ها به یکدیگر می پیوندند. نقاطX   در محل اتصال آنها واقع شده است. به هم پیوستن ناگهانی میدان های مغناطیسی می تواند باعث فوران ذرات باردار از نقطه ایکس شده، و یک "منطقه انتشار الکترونی" را ایجاد نماید.

۹۸

اسکادر برای یادگیری نحوه وقوع این رویدادها و شناسایی مکان دقیق آنها به برسی داده های بدست آمده از یک کاوشگر فضایی که به مدت بیش از ۱۰ سال در مدار زمین در حال گردش بوده است پرداخته است. او در این باره چنین توضیح می دهد: "  در اواخر دهه ۹۰، فضاپیمای قطبی ناسا (Polar spacecraft/ فضاپیمای پولار) سال های زیادی را در مگنتوسفر زمین به سر می برد. این فضاپیما در طی ماموریت خود با نقاط-ایکس فراوانی مواجه گردید."

از آنجا که سنسورهای فضاپیمای پلار شباهت زیادی به سنسورهای MMS  دارد، اسکادر تصمیم گرفت تا ببیند یک نقطه ایکس در این فضاپیمای ناسا چگونه مشاهده گشته است. او در اینباره می گوید: " با بکارگیری داده های فضاپیمای پولار، ما موفق به یافتن پنج ترکیب ساده از میدان مغناطیسی و اندازه گیری ذرات پرانرژی شدیم که به ما نقطه ایکس و منطقه انتشار الکترونی را نشان میدهد. در واقع یک فضاپیمای واحد، با تجهیزات مناسب، قادر به انجام این اندازه گیری ها می باشد."

 این بدین معناست که تنها یک عضو از مجموعه مدارگردهای MMS  کافیست تا با بکارگیری تجهیزات و امکانات شناسایی خود موفق به یافتن پرتال شده و همچنین به سایر فضاپیماهای مجموعه اطلاع دهد. برنامه ریزان این ماموریت مدت ها تصور می کردند که MMS  ممکن است به حداقل زمانی معادل یک سال یا حتی بیشتر نیاز داشته باشد تا موفق به شناسایی این مدخل ها و آغاز مطالعه بر روی آنها شود. اما به لطف مطالعات و فعالیت های اسکادر این پروسه کوتاه شده و به  MMS  اجازه خواهد داد تا بدون هیچگونه تاخیری مطالعات خود را آغاز نماید.

 

این یک میانبر ارزشمند ازمیان بهترین دریچه های داستان های علمی-تخیلی است، اما این بار می دانیم که آنها واقعی هستند. و با نشانه های جدید راهنما، ما می دانیم که چگونه آنها را بیابیم.

 

(هرگونه استفاده از این مطلب تنها با ذکر سایت نجوم ایران و لینک به این مقاله مجاز است)

 

منبع : سایت نجوم ایران

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

اگر با چشمانتان به سمت صورت فلکی ماکیان خیره شوید، شما در جهت یکی از بزرگترین سیارات کشف شده که به دور دو ستاره در حال چرخش است، قرار دارید. البته این سیاره برای مشاهده با چشم مسلح بسیار کم نور است.

۹۰

 

این سیاره همانند سیاره ی تاتوین (Tatooine) در فیلم جنگ ستارگان دو خورشید در آسمان دارد. “ویلیام ویلز” ستاره شناس ِ دانشگاه ایالتی سن دیگو که یکی از نویسندگان این مقاله بود گفت: « یافتن سیاراتی که به دور دو ستاره می چرخند بسیار سخت تر از یافتن سیاراتی است که به دور یک ستاره می چرخند، این سیارات نه تنها زمان گذر مرتبی ندارند بلکه می توانند در طول زمان حتی حرکت عمقی و متفاوتی در مدار داشته باشند.»


لاورنس لویر ستاره شناسان SETI متوجه رفت و آمد این سیاره شده بود اما چند سال تجزیه و تحلیل برای تایید اینکه این سیاره به دور یک ستاره دوتایی می چرخد، نیاز بود. مشاهدات شبکه ای از ستاره شناسان آماتور در کلت نیز به شناسایی سیاره ی سیاره کپلر ۱۶۴۶b کمک کرد. این سیاره در فاصله ۳۷۰۰ سال نوری از ما قرار دارد و حداکثر ۴٫۴ میلیارد سال عمر دارد که تقریبا هم سن زمین است و دارای جرم و شعاع یکسان با مشتری می باشد. دو ستاره ی میزبانش شبیه به خورشید هستند؛ یکی از آنها مقداری بزرگتر از خورشید و دیگری مقداری کوچکتر از آن، است.

۹۱

چرخش این سیاره به دور مدار ستاره های میزبان در مدار ۱۱۰۷ روز یعنی بیشتر از سه سال طول می کشد که بیشترین دوره ی تایید شده ی انتقال ِ یک سیاره فراخورشیدی به دور ستارگانش است. این سیاره ی بزرگ در منطقه قابل سکونت قرار دارد با این حال، کپلر b 1647 یک غول گازی است و بعید است که میزبان حیات باشد، اما اگر این سیاره دارای قمرهای بزرگی باشد می توانند بطور بالقوه برای شکل گیری حیات مناسب باشند.

 

منبع: dailygalaxy.com
bigbangpage.com

 

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

کره دایسون؟؟ ۶ بهمن ۱۳۹۵

طرفداران انرژی های خورشیدی می دانند که فقط بخش کوچکی از کل انرژی خورشید به سمت زمین می آید. اما چه می شد اگر ما به عنوان یک تمدن پیشرفته می توانستیم تمام انرژی خورشید را جمع کنیم؟ لذا در این صورت ما نیاز داشتیم تا از نوعی کره دایسون(Dyson sphere) در اطراف خورشید استفاده کنیم که گاهی به نام پوسته دایسون (Dyson shell) یا ابر سازه شناخته می شود.

۹۰

 

این ایده برای اولین بار توسط فریمن دایسون(Freeman Dyson) فیزیکدان و ستاره شناس انگلیسی در سال ۱۹۶۰ مطرح گردید. مقاله دو صفحه ای دایسون در مجله علوم با عنوان جستجو برای منابع ستاره های مصنوعی با پرتوهای مادون قرمز منتشر گردید، زیرا دایسون تصور داشت که یک سیستم جمع آوری انرژی خورشیدی می تواند در ابعاد یک ستاره آن هم نه به عنوان منبع انرژی برای ما زمینی ها، بلکه به عنوان کاری اجتناب ناپذیر توسط دیگر تمدن های پیشرفته در کهکشان مورد استفاده قرار گیرد.

دایسون پیشنهاد کرد که جستجو برای یافتن شواهدی از چنین ابر سازه هایی ممکن است ما را به سمت کشف ِ تمدن های پیشرفته در نقاط دیگر کهکشان هدایت کند و در واقع گروهی از دانشمندان از سال ۲۰۱۳ شروع به کاوش در فضا برای یافتن نشانه ای از کُره های دایسون نمودند. در واقع، برخی پیش بینی می کنند که کُره دایسون به عنوان نوعی کُره مصنوعی و تو خالی به دور ستاره می باشد و البته دایسون اولین بار در این خصوص از کلمه پوسته استفاده نمود. ولی دایسون جمع کننده انرژی را بصورت یک پوسته صلب تصور نمی کرد.

دایسون در مقاله ای به منظور تبادل نظر میان دانشمندان در سال ۱۹۶۰ نوشت که وجود یک پوسته یا حلقه صلب که دور ستاره را احاطه کرده باشد از لحاظ مکانیکی غیر ممکن خواهد بود. اما چیزی که من پیش بینی می کنم استفاده از ابزارهایی آزاد برای چرخش در مداری مستقل به دور ستاره خواهد بود. گفته می شود که یک کُره دایسون برای فعالیت، باید در مداری مشابه مدار زمین به دور خورشید با فاصله ۱۵۰ میلیون کیلومتری باشد.

۹۱

کُره دایسون را به صورت زیر توصیف می کند: این سامانه می تواند شامل تعداد بسیار زیادی از ابزارهای جمع آوری انرژی یا حتی زیستگاه های مصنوعی به دور یک ستاره باشد. با استفاده از این مدل تمام یا حداقل بخش زیادی از انرژی برخورد کرده با سطوح، قابل مصرف خواهد بود. دایسون اعتقاد داشت که چنین ساختاری در واقع نتیجه ای منطقی از بقای طولانی مدت یا افزایش نیاز به انرژی در یک تمدن فوق پیشرفته خواهد بود. و البته نویسندگان داستان های علمی- تخیلی نیز نقشی اساسی در ایجاد این ایده در ذهن دایسون داشته اند.

   در واقع دایسون قبول کرد که او این ایده را قبل از اینکه شروع به تحقیق و بررسی کند از نوشته های علمی-تخیلی گرفته بود. برای اولین بار اولاف استاپلدون نویسنده تاثیرگذار داستان های علمی- تخیلی، از این ایده در رمان ستاره ساز(Star Maker) خود استفاده کرد که ظاهرا دایسون آن را مطالعه و استفاده کرده بود. همانطور که در بالا گفته شد امروزه ستاره شناسان به طور جدی در بررسی های خود در جستجوی مدارکی به منظور یافتن کُره های دایسون در کهکشان راه شیری هستند.

استفاده از این استراتژی در جستجو، برای دانشمندانی که چند دهه جستجو در امواج رادیویی برای یافتن موجودات فرازمینی را بی فایده یافته اند، بعنوان یک استراتژی جدید تحقیق محسوب می شود. اما آنها در واقع به دنبال چه چیزی هستند؟ ابرسازه ای را تصور کنید که به منظور جمع آوری انرژی به دور یک ستاره ساخته شده باشد، در نتیجه نور رسیده به ما از این ستاره دچار تغییر خواهد شد. یک چنین سامانه ای خواهد توانست نور و انرژی خروجی از یک ستاره را جمع آوری، تبدیل و دوباره از خود منتشر نماید. بنابراین کاری که دانشمندان نیاز به انجام آن دارند، مشاهده تغییرات در نور خروجی از سوی ستاره ها خواهد بود. (یکی از کاندیدهای کره      دایسون، ستاره ی    KIC 8462852  می باشد)   

۹۲

استفان باترزبی یکی از دانشمندان تازه کار است که در سال ۲۰۱۳ مقاله ای عالی با نام (ابر پروژه های بیگانه: شکار آغاز شده است) در این خصوص به رشته تحریر درآورد، همچنین یک نمودار بسیار جالب جهت توضیح جستجوهای جدید دانشمندان در این مجله وجود دارد. نکته مهم این است که کُره دایسون می تواند شامل جمع کننده های انرژی دوار در اطراف یک ستاره در محدوده زندگی تمدنی پیشرفته باشد. هدف از ساخت چنین سازه ای در اولین نگاه، اطمینان از برخورد بخش اعظمی از انرژی به سطوح دریافت کننده و تامین نیازهای آن تمدن است.

فریمن دایسون به عنوان اولین دانشمندی شناخته می شود که در سال ۱۹۶۰ این ایده را مطرح و پیشنهاد داد که این سبک از جمع آوری انرژی برای تمدن های پیشرفته اجتناب ناپذیر خواهد بود. از سال ۲۰۱۳ گروهی از ستاره شناسان به سختی در حال بررسی و مطالعه به منظور یافتن بهترین راه برای شناسایی کره های دایسون می باشند.

منبع: earthsky.org – bigbangpage.com



مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

۸۰

چرا فضا تاریک و سیاه است؟
با وجود خورشید و ستاره های نورانی دیگر، فضا پر از نور است، پس چرا ما همیشه آن را تاریک و سیاه رنگ می بینیم؟

۷۸

این تصویر نمای هنری برخورد میان دو جرم سیاره ای را نشان می دهد. به باور دانشمندان، کره ی ماه در پی یک چنین برخوردی که ۱۵۰ میلیون سال پس از پیدایش سامانه ی خورشیدی، میان زمین و یک جرم دیگر رخ داد پدید آمده است.


یافته های جدید نشان می دهد که برخورد یک سیاره بنام تـئا به زمین جوان آنقدر خشن بود که ابرِ پدید آمده از خرده های برخورد، پیش از آرام گرفتن و شکل دادن ماه، به طور کامل در هم آمیخته بود.

هنوز ۱۵۰ میلیون سال از پیدایش سامانه ی خورشیدی نگذشته بود که جرمی غول پیکر به بزرگی سیاره ی مریخ به زمین برخورد کرد و با آن یکی شد. در پی این رویداد، ابری غول آسا از سنگ و خاک به فضا پرتاب شد، همین ابر بود که سرانجام ذراتش به هم پیوستند و کره ی ماه را ساختند. این نظریه با نام “برخورد بزرگ”، حدود ۳۰ سال است که دانشمندان سیاره ای را کاملا راضی نگه داشته، البته تنها با یک ایراد. اگر چه این سناریو با نگاه به اندازه ی ماه و فیزیک مدارش به گرد زمین، منطقی به نظر می رسد، ولی اگر ترکیب ایزوتوپی ماه و زمین -هم ارز زمین شناسی “اثر انگشت” DNA- را با یکدیگر بسنجیم، کار کمی مشکل می شود. دقیق تر بگوییم، زمین و ماه بیش از اندازه همانند یکدیگرند. چشم داشت دانشمندان مدت ها این بوده که ماه می بایست “اثر انگشت” ایزوتوپی آن جرم بیگانه را در خود داشته باشد. چون آن جرم که به نام «تـئا» خوانده شده از یک جای دیگرِ منظومه ی شمسی آمده بوده، پس احتمالا اثر انگشت ایزوتوپی‌اش بسیار با زمین جوان باید متفاوت باشد.

اکنون گروهی از دانشمندان در دانشگاه مریلند (UMD) یک اثر انگشت ایزوتوپی تازه برای ماه به دست آورده اند که می تواند تکه ی گمشده ی این جورچین را به ما بدهد. آنان با تمرکز بر یکی از ایزوتوپ های تنگستن که هم در ماه و هم در زمین یافته شده، برای نخستین بار مدل پذیرفته شدی پیدایش ماه را با همسانی نامنتظره ی اثر انگشت های ایزوتوپی ماه و زمین آشتی دادند. یافته های آنان نشان می دهد که برخورد تئا به زمین جوان آنقدر خشن بود که ابرِ پدید آمده از خرده های برخورد، پیش از آرام گرفتن و شکل دادن ماه، به طور کامل در هم آمیخته شده بود.

ریچارد واکر، استاد زمین شناسی در UMD و یکی از نویسندگان این پژوهش می گوید: «مشکل این است که زمین و ماه از دیدگاه اثر انگشت های ایزوتوپی بسیار همسانند، که نشان می دهد هر دو از موادی همسان که در آغاز تاریخ سامانه ی خورشیدی گرد آمده بوده درست شده اند. این غافلگیرکننده است، زیرا انتظار می رود آن جرمِ هم – اندازه ی بهرام که ماه را پدید آورد بسیار متفاوت بوده باشد. پس معما اینجاست که زمین و ماه نمی بایست به این اندازه همسان باشند.» در سال های گذشته چندین نظریه ی گوناگون درباره ی دلیل همسانی ایزوتوپی زمین و ماه ارایه شده: شاید آن برخورد یک ابر غول پیکر خاک و خرده سنگ پدید آورده بوده که کاملا با زمین در آمیخته و سپس بعدها فشرده شده و ماه را ساخته است. یا شاید تئا -به گونه ای شانسی- از دید ایزوتوپی همسان با زمین برخوردار بوده باشد و نظریه ی سوم هم می گوید شاید ماه از مواد خود زمین پدید آمده بوده نه تئا، گرچه در آن صورت برخورد می بایست برخوردی بسیار نامعمول بوده باشد.

۷۹

به گفته ی محققان ماه با یک برخورد و عظیم کیهانی شکل گرفته است.

واکر و گروهش برای یافتن یک توضیح به سراغ پدیده ی شناخته شده و بررسی شده ی دیگری رفتند که در آغاز تاریخ سامانه ی خورشیدی رخ داده بود. شواهد نشان می دهند که هم زمین و هم ماه پس از برخورد اصلی مواد افزوده ای گرد آورده بودند و زمین بیش از ماه از این خاک و خرده سنگ ها به دست آورد. این مواد تازه مقدار فراوانی تنگستن داشتند، ولی مقدار به نسبت کمی از آن، یک ایزوتوپ سبک تر به نام تنگستن-۱۸۲ بود. با کنار هم گذاشتن این دو مدرک، چشمداشت این خواهد بود که زمین مقداری کمتری تنگستن-۱۸۲ داشته باشد تا ماه.

و چنان چه انتظار می رفت، واکر و گروهش با مقایسه ی سنگ های ماه و زمین دریافتند که به راستی هم نسبت تنگستن-۱۸۲ در ماه بیشتر از زمین است. هرچند نکته ی کلیدی اینست که چقدر بیشتر؟ واکر می گوید: «تفاوت کوچک ولی چشمگیر میان ترکیب ایزوتوپ تنگستن ماه و زمین کاملا با مقدار متفاوت موادی که زمین و ماه در آن برخورد به دست آوردند همخوانی دارد. این بدان معناست که درست پس از شکل گیری ماه، ترکیب ایزوتوپی آن دقیقا با گوشته ی زمین یکی بوده است.»

این یافته از این اندیشه پشتیبانی می کند که توده ی مواد پدید آمده در برخورد، که بعدها ماه را تشکیل داد، می بایست پیش از فشرده و سرد شدن ماه کاملا مخلوط شده باشد. این می تواند هم دلیل همسانی کلی در اثر انگشت های ایزوتوپی و هم اندک تفاوت در تنگستن-۱۸۲ را توضیح دهد.

 

این یافته همچنین این اندیشه ها را هم رد می کند که ساختار تئا با زمین یکسان بوده، و یا این که ماه از موادِ زمینِ پیش از برخورد درست شده است. در هر دو مورد، بسیار بعید است که چنین همبستگی خوبی میان تنگستن-۱۸۲ و مقدار مواد گرد آمده توسط ماه و زمین پس از برخورد برقرار باشد.

 

منبع : bigbangpage.com

 

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

۶

امروزه فضاپیماهای بیشماری برای انجام اکتشافات جدید در فضا و اطراف سیارات منظومه شمسی در گردش هستند.

امروزه فضاپیماهای بیشماری برای انجام اکتشافات جدید در فضا و اطراف سیارات منظومه شمسی در گردش هستند.

 

به گزارش ایسنا و به نقل از زی نیوز، در این میان کاوشگر آکاتسوکی که در ماموریت فضایی ژاپنی برای مطالعه درباره زهره در اطرافش در چرخش بود موفق به یافته شگفت‌انگیزی شد.

 

این فضاپیما متوجه برآمدگی عظیم قوس‌داری در جو بالای این سیاره شد و اخترشناسان سعی دارند دریابند که چگونه این برآمدگی توانسته در مقابل جریان ابرهای سولفوریک اسید که با سرعتی بیشتر از سرعت حرکت این سیاره در گذر است، تاب بیاورد.

 

این موج عظیم یکی از پر اهمیت‌ترین ویژگی‌های اتمسفر این سیاره از دسامبر ۲۰۱۵ بوده است.

 

بهترین حدس اخترشناسان این است که این ساختار عجیب ۱۰ هزار کیلومتری در نتیجه بزرگترین امواج گرانشی است که تاکنون منظومه شمسی به خود تجربه کرده است، اگرچه دانشمندان حدس می‌زنند این امواج در چنین ارتفاعی از سطح سیاره قابل شکل‌گیری نباشند.

 

دانشمندان آژانس اکتشافات هوافضای ژاپن معتقدند این موج توسط بادهای سطحی و هنگام برخورد آن با رشته کوههای آفرودیت ترا در نزدیکی خط استوای زهره تولید شده باشد.

 

کاوشگر آکاتسوکی در می ۲۰۱۰ برای مطالعه آب‌وهوای زهره توسط آژانس فضایی ژاپنی به فضا پرتاب شد و کمتر از هفت ماه بعد به مقصد رسید، اما به دلیل برخی مشکلات فنی هنگام قرارگیری در مدار زهره دچار مشکل شد. تنها پنج سال بعد در مدار بیضی شکل زهره قرار گرفت و پس از آن دوربین مادون قرمز موفق به مشاهده این موج شد.

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

پایان دایناسورها، آغاز حیات، دو رویدادی که احتمالا مشابه بوده اند!

شهاب سنگ غول پیکری که ۶۵ میلیون سال پیش با زمین برخورد کرد علاوه بر انقراض عظیم گونه های جانوری موجب پیچ و تاب برداشتن بخش هایی از پوسته خارجی زمین نیز شد، حال دانشمندان به سرنخ هایی دست یافته اند که نشان می دهد چطور این برخورد عظیم موجب موج دار شدن سنگ ها شده و همچنین چه ارتباطی میان این رویداد و پیدایش حیات اولیه وجود دارد.

۱۴۲

محققان پس از سالها انتظار بالاخره موفق شدند از اوایل امسال به حفاری روی دهانه چیکسالوب در سواحل مکزیک بپردازند، و این اولین نتایج بدست آمده از این دهانه است. پس از بررسی عمق و جنس سنگ های دهانه چیکسالوب، محققان به شواهدی برای فرضیه ای زمین شناختی دست یافتند. این فرضیه توضیح می دهد که پس از برخورد، در مرکز این دهانه ها قله هایی به وجود می آید. همچنین نشان می دهد که در دورانی که زمین شرایط بسیار سختی برای زندگی گونه های حیات داشته، موجودات زنده ی اولیه به چه مناطقی از زمین پناه برده اند.

 

تاثیر برخورد در این مناطق بسیار شدید بوده است، به حدی که قسمت هایی از پوسته خارجی زمین پیچ خورده بود. این تیم که از دانشمندان کالج امپریال لندن با همکاری گروه هایی در سراسر جهان تشکیل شده بود، می گوید حین این برخورد ظرف چند دقیقه تا شعاع ۳۰ کیلومتری زمین، لایه های سنگی جابجا شده اند شده اند.

 

رهبر این تحقیقات، جوانا مورگان گفت: «اگرچه اطلاعات به دست آمده برای ما غافلگیر کننده بود، اما این داده ها توضیحی دقیق و کامل درباره تشکیل دهانه های این چنینی به ما می دهد.» دانشمندان از یک دکل دریایی برای بیرون آوردن نمونه هایی که عمدتا زیر ۵۰۶ تا ۱۳۳۵ متری کف اقیانوس بودند استفاده کردند، و به این وسیله سنگ های زیرزمینی باستانی ای کشف کردند که معمولا در این فاصله از سطح زمین یافت نمی شد.

پایان دایناسورها,انقراض دایناسورها

آنها سپس به تهیه جدول زمانی از اتفاقات رخ داده در این ناحیه پرداختند،که نشان می دهد سنگ های پوسته زمین در ظرف کمتر از ۱۰ دقیقه تا شعاع ۲۵ کیلومتری پرتاب شده اند. بر اثر این واقعه رشته کوهی بلندتر از هیمالیا از زمین سر بر نهاده و در عرض ۳ دقیقه فروکش کرده و سپس حلقه ای عظیم در اطراف آن پدید آمده است. در مرکز دهانه بر اثر برخورد شهاب سنگ، انفجار دیگری رخ داده است که شباهت بسیاری به سطح مایع وقتی چیزی به درونش پرتاب می شود دارد. به چنین ساختار زمین شناختی که سنگ ها را مانند میخ به زیر زمین فرو میبرد «حلقه ی قله ای» (Peak Ring) می گویند.

۱۴۴

 

مشکل اینجاست که زمین شناسان هنوز مطمئن نیستند که دقیقا چه فرایندی مسئول این حلقه های قله ای است. (سنگ ها ذوب شده و به درون زمین نفوذ کرده اند یا اینکه در همان حالت جامد و سرد به این عمق از زمین فرو رفته اند؟) نتایج نشان می دهد که احتمال اینکه سنگ ها در حالت سرد و جامد به درون سقوط  کرده باشند بیشتر از آن است که ابتدا ذوب شده و پس از نفوذ به زمین دوباره سرد شده باشند. حداقل در مورد چیکسالوب می توان گفت که حلقه ی قله ای به درون آن سقوط کرده است.

 

این تحقیقات نه تنها این موضوع باورنکردنی را بر ملا کرد، بلکه همچنین نشان داد سنگ های حلقه ی قله ای بیش از آنچه که قبلا تصور می شد موجبات نفوذ مواد مغذی به درون آب را فراهم کرده اند. این بدان معنی است که احتمالا به لطف نفوذ مواد مغذی و گرما به درون آب، موجودات زنده ساده ی اولیه در نزدیکی این سنگ ها پا به عرصه وجود گذاشته اند. (البته نه فقط در منطقه چیکسالوب، بلکه در بسیاری دیگر از مناطقی که شهاب سنگ ها در طول تاریخ با سیاره ما برخورد کرده اند.)

۱۴۵

این یکی از توضیحاتی است که درباره شروع حیات در نزدیکی سنگ های عمق ِ زمین ارائه شده، البته دانشمندان هنوز در این باره مطمئن نیستند. یکی دیگر از امتیازاتی که تحقیق درباره دهانه چیکشلوب می تواند به ما بدهد، این است که ما میتوانیمبا تحقیقات این چنینی اطلاعاتی هم درباره ترکیب پوسته سیارات دیگر کسب کنیم. در واقع اگر این دهانه های برخوردی موجب انتقال و بالا آمدن سنگ های زیر زمینی شده باشند که تحقیقات تاکنون همین امر را نشان داده اند، آنگاه ما میتوانیم بدون اینکه نیازی به حفاری روی سیارات دیگر داشته باشیم فقط با مطالعه روی دهانه های برخوردی موجود روی سیارات درباره ساختار سنگهای پوسته آنها اطلاعات کسب کنیم.

حال دانشمندان می خواهند با بررسی بیشتر نمونه ها بفهمند که این سنگ ها چگونه بدون اینکه ذوب شده باشند به این بخش از زمین منتقل شده اند، و اینکه این پدیده چگونه موجب حفظ اشکال مختلف حیات شده است. مورگان اضافه کرد: «ما امیدواریم با کمک بررسی بیشتر نمونه هایی که در دست داریم پرده از راز وجود حیات در این محیط های زیر زمینی برداریم. به هر حال سخت است بپذیریم همان وقایعی که موجب انقراض دایناسورها شده اند، خیلی قبل از آن پناهگاهی برای ظهور حیات اولیه روی زمین به وجود آورده بودند.»

منبع: bigbangpage.com – sciencealert.com

www.zhuliet.com

برای نخستین بار ذرات غبار کیهانی که از فضا بر زمین می‌بارند بر روی پشت‌بام‌هایی در سه شهر بزرگ یافته شده‌اند. پیشینه‌ی این ذرات ریز به روزگار پیدایش سامانه‌ی خورشیدی در ۴.۶ میلیارد سال پیش می‌رسد.

۱۱۵

دانشمندان به طور معمول ذرات غبار کیهانی را در دشت‌های برهوت و یخ‌زده‌ی قطب جنوب پیدا می‌کنند. ولی اکنون برای نخستین بار، این ذرات فضایی در میان گرد و خاک‌های شهری هم یافته شده‌اند. پژوهشگران ۳۰۰ کیلوگرم گرد و خاک به دام افتاده در شیارهای سقف‌هایی در پاریس، اسلو و برلین را غربال کرده و تلاش کردند به کمک آهنربا، ذرات کیهانی -که در بردارنده‌ی کانی‌های مغناطیسی هستند- را از میانشان بیرون بکشند. با این روش، آنها توانستند روی هم رفته ۵۰۰ دانه‌ی غبار کیهانی را در میان این گرد و خاک‌ها شناسایی کنند.

 

متیو ینژ از کالج سلطنتی لندن می‌گوید: «ما از دهه‌ی ۱۹۴۰ میلادی می‌دانستیم که غبار کیهانی به طور پیوسته از جو می‌گذرد و بر سرمان می‌بارد، ولی تا امروز فکر می‌کردیم نمی‌شود آنها را در میان میلیون‌ها ذره‌ی غبار زمینی پیدا کرد، به جز در کم‌غبارترین محیط‌ها، مانند جنوبگان یا اعماق اقیانوس‌ها. سودمندی آشکار این رویکرد تازه این است که جستجوی غبار کیهانی در حیاط خانه‌هایمان بسیار ساده‌تر از جستجو در جنوبگان و ژرفای اقیانوس است.»

۱۱۶

اندیشه‌ی جستجوی غبار کیهانی در شهرها نخستین بار به فکر دانشمند آماتور، جان لارسن از نروژ رسید که در تماس با کالج سلطنتی لندن آن را مطرح کرد. ینژ می‌گوید: «هنگامی که نخستین بار جان به سراغ من آمد تردید داشتم. پیش از این هم افراد بسیاری یافتن غبار کیهانی در مناطق شهری را گزارش کرده بودند، اما پس از بررسی ادعای آنها از سوی دانشمندان روشن شد که این ذرات همگی ریشه‌ی صنعتی داشته‌اند.»

 

غبار کیهانی شهری از ذرات غبار کیهانی دیگری که تاکنون یافته شده بود بزرگ‌تر است، و به جای ۰.۰۱ میلیمتر، اندازه‌ای نزدیک به ۰.۳ میلیمتر دارند. افزون بر آن، غبار کیهانی یافته شده در شهرها نسبت به غبارهای کیهانی جنوبگان که بسیار هم کهن‌ترند، مقدار کمتری از بلورهای پَر-مانند دارند.

۱۱۷

به گفته‌ی ینژ، این تفاوت‌ها می‌تواند مربوط به تغییرات مدار سیاره‌هایی مانند زمین و مریخ در طی میلیون‌ها سال باشد. آشفتگی‌های گرانشی در پی این تغییرات مداری می‌توانسته بر مسیر این ذرات در فضا اثر بگذارد. این هم به نوبه‌ی خود بر سرعتِ کوبیده شدن آنها به جو زمین، و گرم شدنشان تاثیر گذاشته است.

 

ینژ می‌گوید: «این یافته‌ای مهم است زیرا اگر بخواهیم با بررسی فسیل غبارهای کیهانی که از سنگ‌های باستانی گرد آمده، تاریخ زمین‌شناختی سامانه‌ی خورشیدی را بازسازی کنیم، نیاز به این خواهیم داشت که بدانیم این غبارها در اثر کشش پیوسته‌ی سیاره‌ها چه دگرگونی‌هایی را از سر گذرانده بوده‌اند.» این پژوهش نشان داد که غبارهای کیهانی شهری به احتمال بسیار با سرعتی حدود ۱۲ کیلومتر بر ثانیه وارد هوای زمین شده‌اند. از این نظر، آنها سریع ترین ریزشهاب سنگ‌هایی هستند که تاکنون روی زمین یافته شده.

 

منبع: newscientist.com – bigbangpage.com  

www.zhuliet.com

Page 1 of 512345


برچسب ها
بدلیجات سوپ آرایش پیتزا جوش هویج سایت ژولیت انگشتر زیبا شکلات تلخ ماهی مجله ی زولیت قهوه حکمت تائو خواننده دندان کالری فضانورد مجله ژولیت گناه قارچ اخبار هنرمندان جوش شیرین داستان کوتاه ترانه علیدوستی انگشترنقره مریخ خواب سرطان سینه خستگی سردرد جعفری مینا آقازاده مجله تفریحی سرگرمی ژولیت موز خامه میوه سرگرمی کودک کربوهیدرات زولیت فیتنس روغن زیتون فناوری روز فشارخون تلگرام فوتبال داخلی بیوگرافی رمضان ازدواج پیاده روی المپیک عباس کیارستمی سس انگشترلطیفه ناخن دسر کودکان کلسترول گردنبند مجله س تفریحی ژولیت مرغ زیورآلات به روز خودرو آشپزی سیب ترامپ تاریخ معاصر ایران بازیگر شکر غذا کامپیوتر اخباراقتصادی گوجه فرنگی رژیم لاغری عسل فلفل جالبیجات نقره جات شیر رژیم غذایی لباس پوست اخبارهنرمندان روان شناسی پوست و مو یبوست پیاز شهاب حسینی گیاه شناسی بیماری قلبی تغذیه کودک اخبار مذهبی، بزرگتریت سایت تفریحی سرگرمی اشعار مینا آقازاده پوکی استخوان پوست ومو بیماری فیلم وسینما اینترنت گوشت اخبار فوتبال داخلی، سبزیجات چربی گردشگری مطالب جالب انگشتر نوشیدنی لاغر شدن مو اکران طالع بینی افسردگی فال و طالع بینی اخبار تکنولوژی زنجبیل سیب زمینی سلامت مو سایت تفریحی سرگرمی اخبار فوتبالی غذای اصلی ویتامین مواد غذایی آنتی اکسیدان داعش فال روزانه فضا طب سنتی مجله سرگرمی ژولیت اخبار،اخبار و مطالب روز ،مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت،ژولیت جغرافیا پروتئین لاغری فیبر چاقی دانستنی نوزاد فوتبال کلسیم دیابت فال روانشناسی کارگردان تخم مرغ کاهش وزن اخبارسلامت سايت مفيد و خبري بروزترين اخبار ايران و جهان سینما سايت اقتصادي و بازرگاني سايت سلامت و تغذيه سايت تفريحي سرگرمي استرس سلامتی سلامت ناسا نوزاد سرطان روانشناسی کودک فوتبال، ورزش، پزشکی اخبار آموزش آشپزی اخبار سیاسی اخبار ورزشی، تغذیه اخبار فوتبالی، مجله تفریحی سرگرمی ژولیت، اخبار ورزشی اخبار اقتصادی تناسب اندام ژولیت، نجوم علمی اخبار، ورزش مجله ی تفریحی ژولیت تکنولوژی کودک اخبار سلامت مجله ی ژولیت بخش سرگرمي مجله ي ژوليت سرگرمي جالبيجات خنده جک اس ام اس تاريخ جملات آرام بخش آرام روح هنر بخش فرهنگ هنر تاريخ مجله ي ژوليت فرهنگ zhuliet بزرگترين سايت تفريحي سرگرمي بخش آشپري مجله ي ژوليت بزرگتريت سايت تفريحي سرگرمي مجله ي تفريحي سرگرمي ژوليت مجله ي تفريحي سرگرمي ژوليتو مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت ژوليت ژولیت