مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

نجوم بایگانی - صفحه 2 از 5 - مجله سرگرمی ژولیت

۹۶

یکی از موضوعات بسیار جذاب در فیلم ها و داستان های علمی-تخیلی "پورتال"ها (دروازه ها و یا مدخل های عبور) می باشند. آنها مانند دریچه ای مرموز و شگفت آور در نقطه ای از فضا و یا زمان باز شده و مسافران را با نقطه ای دیگر در دوردست ها پیوند می دهند. یک مدخل خوب، درواقع می تواند یک راه میانبر، یک راهنما یا دری به نقطه ای ناشناخته در جهان باشد. اگر براستی آنها وجود داشتند…

شاید تعجب کنید، اما تحقیقات جدید نشان می دهد که آنها تقریباً وجود دارند. و یکی از دانشمندان دانشگاه آیوا در پروژه ای که از طرف ناسا سرمایه گذاری شده است موفق به کشف روشی برای شناسایی و پیدا نمودن آنها شده است.

جک اسکادر، فیزیکدان پلاسما و محقق دانشگاه آیوا دراینباره می گوید: "ما آنها را نقاط ایکس، یا مناطق انتشار الکترون می نامیم.  اینها مناطقی هستند که در آن میدان مغناطیسی زمین با میدان مغناطیسی خورشید اتصال برقرار نموده، و مسیری پیوسته را از سیاره ما به اتمسفر خورشید، در فاصله ای معادل ۹۳ میلیون مایل دورتر ایجاد می کند ". 

 

مشاهدات فضاپیمای THEMISمتعلق به سازمان فضایی آمریکا، و فضاپیمای اروپایی Cluster probes، چنین نشان می دهد که این دروازه های مغناطیسی روزانه ده-ها بار باز و بسته می شوند. آنها معمولاً در مکانی در فاصله ده ها هزار کیلومتری از زمین شناسایی شده و در نقطه ای واقع گشته اند که در آن میدان مغناطیسی اطراف زمین، با بادهای خورشیدی برخوردی ناگهانی و شدید دارد. اغلب این دروازه ها کوچک و کوتاه مدت بوده اما در این میان برخی از آنها نیز وسیع و در حالت پایدار می باشند. مقادیر بسیار عظیمی از ذرات پر انرژی می تواند از طریق این دهانه ها جریان یابد، جو بالایی زمین را گرم نماید، باعث ایجاد طوفان های مغناطیسی گردد، و شفق های قطبی بسیار درخشانی را نمایان گرداند.

یکی از محققین دانشگاه Iowa با پشتیبانی سازمان ملی فضانوردی آمریکا (ناسا) روشی را برای فضاپیماهای اکتشافی ابداع نمود که بوسیله آن قادر به شناسایی درواره های مغناطیسی پنهان در اطراف زمین خواهند بود. این دروازه ها میدان مغناطیسی سیاره ما را به میدان مغناطیسی خورشید مرتبط می سازند. ماموریت فضایی MMS  به برسی این دروازه ها خواهد پرداخت.

 ( اگر قادر به مشاهده ویدیو نیستید و یا از اینترنت هایی با سرعت پایین استفاده می کنید می توانید فایل مربوطه را از طریق لینک  مقابل و به طور مستقیم دانلود نمایید.  برای دانلود ویدیو اینجا کلیک نمایید. )

 

ناسا هم اکنون در حال برنامه ریزی برای ماموریت فضایی به نام "MMS" است که در سال ۲۰۱۴ به مرحله پرتاب رسیده و هدف از آن برسی این پدیده است. در این ماموریت چهار فضاپیمایMMS  به کمک آشکارسازهای ذرات پرانرژی و سنسورهای مغناطیسی، در مگنتوسفر قرار گرفته و این مدخل ها را احاطه می نمایند تا به چگونگی عملکرد آنها پی ببرند. این گامی بزرگ در علم نجوم و دانش کیهانی ما به شمار می آید.

 

اسکادر  خاطرنشان می کند: " فقط یک مشکل وجود دارد: پیدا کردن آنها. مدخل های مغناطیسی، نامرئی، ناپایدار و گریزان هستند. بدون هیچ هشداری باز و بسته می شوند و هیچ نشانه راهنمایی برای هدایت ما به داخل آنها وجود ندارد".

(اما) در واقع نشانه های راهنما وجود دارد، و اسکادر آنها را یافته است.

۹۷

پورتال ها از طریق فرایند اتصال مجدد مغناطیسی تشکیل می شوند. خطوط نیروی مغناطیسی از خورشید و زمین بصورت ضربدری بهم آمیخته و برای ایجاد این دروازه ها به یکدیگر می پیوندند. نقاطX   در محل اتصال آنها واقع شده است. به هم پیوستن ناگهانی میدان های مغناطیسی می تواند باعث فوران ذرات باردار از نقطه ایکس شده، و یک "منطقه انتشار الکترونی" را ایجاد نماید.

۹۸

اسکادر برای یادگیری نحوه وقوع این رویدادها و شناسایی مکان دقیق آنها به برسی داده های بدست آمده از یک کاوشگر فضایی که به مدت بیش از ۱۰ سال در مدار زمین در حال گردش بوده است پرداخته است. او در این باره چنین توضیح می دهد: "  در اواخر دهه ۹۰، فضاپیمای قطبی ناسا (Polar spacecraft/ فضاپیمای پولار) سال های زیادی را در مگنتوسفر زمین به سر می برد. این فضاپیما در طی ماموریت خود با نقاط-ایکس فراوانی مواجه گردید."

از آنجا که سنسورهای فضاپیمای پلار شباهت زیادی به سنسورهای MMS  دارد، اسکادر تصمیم گرفت تا ببیند یک نقطه ایکس در این فضاپیمای ناسا چگونه مشاهده گشته است. او در اینباره می گوید: " با بکارگیری داده های فضاپیمای پولار، ما موفق به یافتن پنج ترکیب ساده از میدان مغناطیسی و اندازه گیری ذرات پرانرژی شدیم که به ما نقطه ایکس و منطقه انتشار الکترونی را نشان میدهد. در واقع یک فضاپیمای واحد، با تجهیزات مناسب، قادر به انجام این اندازه گیری ها می باشد."

 این بدین معناست که تنها یک عضو از مجموعه مدارگردهای MMS  کافیست تا با بکارگیری تجهیزات و امکانات شناسایی خود موفق به یافتن پرتال شده و همچنین به سایر فضاپیماهای مجموعه اطلاع دهد. برنامه ریزان این ماموریت مدت ها تصور می کردند که MMS  ممکن است به حداقل زمانی معادل یک سال یا حتی بیشتر نیاز داشته باشد تا موفق به شناسایی این مدخل ها و آغاز مطالعه بر روی آنها شود. اما به لطف مطالعات و فعالیت های اسکادر این پروسه کوتاه شده و به  MMS  اجازه خواهد داد تا بدون هیچگونه تاخیری مطالعات خود را آغاز نماید.

 

این یک میانبر ارزشمند ازمیان بهترین دریچه های داستان های علمی-تخیلی است، اما این بار می دانیم که آنها واقعی هستند. و با نشانه های جدید راهنما، ما می دانیم که چگونه آنها را بیابیم.

 

(هرگونه استفاده از این مطلب تنها با ذکر سایت نجوم ایران و لینک به این مقاله مجاز است)

 

منبع : سایت نجوم ایران

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

اگر با چشمانتان به سمت صورت فلکی ماکیان خیره شوید، شما در جهت یکی از بزرگترین سیارات کشف شده که به دور دو ستاره در حال چرخش است، قرار دارید. البته این سیاره برای مشاهده با چشم مسلح بسیار کم نور است.

۹۰

 

این سیاره همانند سیاره ی تاتوین (Tatooine) در فیلم جنگ ستارگان دو خورشید در آسمان دارد. “ویلیام ویلز” ستاره شناس ِ دانشگاه ایالتی سن دیگو که یکی از نویسندگان این مقاله بود گفت: « یافتن سیاراتی که به دور دو ستاره می چرخند بسیار سخت تر از یافتن سیاراتی است که به دور یک ستاره می چرخند، این سیارات نه تنها زمان گذر مرتبی ندارند بلکه می توانند در طول زمان حتی حرکت عمقی و متفاوتی در مدار داشته باشند.»


لاورنس لویر ستاره شناسان SETI متوجه رفت و آمد این سیاره شده بود اما چند سال تجزیه و تحلیل برای تایید اینکه این سیاره به دور یک ستاره دوتایی می چرخد، نیاز بود. مشاهدات شبکه ای از ستاره شناسان آماتور در کلت نیز به شناسایی سیاره ی سیاره کپلر ۱۶۴۶b کمک کرد. این سیاره در فاصله ۳۷۰۰ سال نوری از ما قرار دارد و حداکثر ۴٫۴ میلیارد سال عمر دارد که تقریبا هم سن زمین است و دارای جرم و شعاع یکسان با مشتری می باشد. دو ستاره ی میزبانش شبیه به خورشید هستند؛ یکی از آنها مقداری بزرگتر از خورشید و دیگری مقداری کوچکتر از آن، است.

۹۱

چرخش این سیاره به دور مدار ستاره های میزبان در مدار ۱۱۰۷ روز یعنی بیشتر از سه سال طول می کشد که بیشترین دوره ی تایید شده ی انتقال ِ یک سیاره فراخورشیدی به دور ستارگانش است. این سیاره ی بزرگ در منطقه قابل سکونت قرار دارد با این حال، کپلر b 1647 یک غول گازی است و بعید است که میزبان حیات باشد، اما اگر این سیاره دارای قمرهای بزرگی باشد می توانند بطور بالقوه برای شکل گیری حیات مناسب باشند.

 

منبع: dailygalaxy.com
bigbangpage.com

 

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

کره دایسون؟؟ ۶ بهمن ۱۳۹۵

طرفداران انرژی های خورشیدی می دانند که فقط بخش کوچکی از کل انرژی خورشید به سمت زمین می آید. اما چه می شد اگر ما به عنوان یک تمدن پیشرفته می توانستیم تمام انرژی خورشید را جمع کنیم؟ لذا در این صورت ما نیاز داشتیم تا از نوعی کره دایسون(Dyson sphere) در اطراف خورشید استفاده کنیم که گاهی به نام پوسته دایسون (Dyson shell) یا ابر سازه شناخته می شود.

۹۰

 

این ایده برای اولین بار توسط فریمن دایسون(Freeman Dyson) فیزیکدان و ستاره شناس انگلیسی در سال ۱۹۶۰ مطرح گردید. مقاله دو صفحه ای دایسون در مجله علوم با عنوان جستجو برای منابع ستاره های مصنوعی با پرتوهای مادون قرمز منتشر گردید، زیرا دایسون تصور داشت که یک سیستم جمع آوری انرژی خورشیدی می تواند در ابعاد یک ستاره آن هم نه به عنوان منبع انرژی برای ما زمینی ها، بلکه به عنوان کاری اجتناب ناپذیر توسط دیگر تمدن های پیشرفته در کهکشان مورد استفاده قرار گیرد.

دایسون پیشنهاد کرد که جستجو برای یافتن شواهدی از چنین ابر سازه هایی ممکن است ما را به سمت کشف ِ تمدن های پیشرفته در نقاط دیگر کهکشان هدایت کند و در واقع گروهی از دانشمندان از سال ۲۰۱۳ شروع به کاوش در فضا برای یافتن نشانه ای از کُره های دایسون نمودند. در واقع، برخی پیش بینی می کنند که کُره دایسون به عنوان نوعی کُره مصنوعی و تو خالی به دور ستاره می باشد و البته دایسون اولین بار در این خصوص از کلمه پوسته استفاده نمود. ولی دایسون جمع کننده انرژی را بصورت یک پوسته صلب تصور نمی کرد.

دایسون در مقاله ای به منظور تبادل نظر میان دانشمندان در سال ۱۹۶۰ نوشت که وجود یک پوسته یا حلقه صلب که دور ستاره را احاطه کرده باشد از لحاظ مکانیکی غیر ممکن خواهد بود. اما چیزی که من پیش بینی می کنم استفاده از ابزارهایی آزاد برای چرخش در مداری مستقل به دور ستاره خواهد بود. گفته می شود که یک کُره دایسون برای فعالیت، باید در مداری مشابه مدار زمین به دور خورشید با فاصله ۱۵۰ میلیون کیلومتری باشد.

۹۱

کُره دایسون را به صورت زیر توصیف می کند: این سامانه می تواند شامل تعداد بسیار زیادی از ابزارهای جمع آوری انرژی یا حتی زیستگاه های مصنوعی به دور یک ستاره باشد. با استفاده از این مدل تمام یا حداقل بخش زیادی از انرژی برخورد کرده با سطوح، قابل مصرف خواهد بود. دایسون اعتقاد داشت که چنین ساختاری در واقع نتیجه ای منطقی از بقای طولانی مدت یا افزایش نیاز به انرژی در یک تمدن فوق پیشرفته خواهد بود. و البته نویسندگان داستان های علمی- تخیلی نیز نقشی اساسی در ایجاد این ایده در ذهن دایسون داشته اند.

   در واقع دایسون قبول کرد که او این ایده را قبل از اینکه شروع به تحقیق و بررسی کند از نوشته های علمی-تخیلی گرفته بود. برای اولین بار اولاف استاپلدون نویسنده تاثیرگذار داستان های علمی- تخیلی، از این ایده در رمان ستاره ساز(Star Maker) خود استفاده کرد که ظاهرا دایسون آن را مطالعه و استفاده کرده بود. همانطور که در بالا گفته شد امروزه ستاره شناسان به طور جدی در بررسی های خود در جستجوی مدارکی به منظور یافتن کُره های دایسون در کهکشان راه شیری هستند.

استفاده از این استراتژی در جستجو، برای دانشمندانی که چند دهه جستجو در امواج رادیویی برای یافتن موجودات فرازمینی را بی فایده یافته اند، بعنوان یک استراتژی جدید تحقیق محسوب می شود. اما آنها در واقع به دنبال چه چیزی هستند؟ ابرسازه ای را تصور کنید که به منظور جمع آوری انرژی به دور یک ستاره ساخته شده باشد، در نتیجه نور رسیده به ما از این ستاره دچار تغییر خواهد شد. یک چنین سامانه ای خواهد توانست نور و انرژی خروجی از یک ستاره را جمع آوری، تبدیل و دوباره از خود منتشر نماید. بنابراین کاری که دانشمندان نیاز به انجام آن دارند، مشاهده تغییرات در نور خروجی از سوی ستاره ها خواهد بود. (یکی از کاندیدهای کره      دایسون، ستاره ی    KIC 8462852  می باشد)   

۹۲

استفان باترزبی یکی از دانشمندان تازه کار است که در سال ۲۰۱۳ مقاله ای عالی با نام (ابر پروژه های بیگانه: شکار آغاز شده است) در این خصوص به رشته تحریر درآورد، همچنین یک نمودار بسیار جالب جهت توضیح جستجوهای جدید دانشمندان در این مجله وجود دارد. نکته مهم این است که کُره دایسون می تواند شامل جمع کننده های انرژی دوار در اطراف یک ستاره در محدوده زندگی تمدنی پیشرفته باشد. هدف از ساخت چنین سازه ای در اولین نگاه، اطمینان از برخورد بخش اعظمی از انرژی به سطوح دریافت کننده و تامین نیازهای آن تمدن است.

فریمن دایسون به عنوان اولین دانشمندی شناخته می شود که در سال ۱۹۶۰ این ایده را مطرح و پیشنهاد داد که این سبک از جمع آوری انرژی برای تمدن های پیشرفته اجتناب ناپذیر خواهد بود. از سال ۲۰۱۳ گروهی از ستاره شناسان به سختی در حال بررسی و مطالعه به منظور یافتن بهترین راه برای شناسایی کره های دایسون می باشند.

منبع: earthsky.org – bigbangpage.com



مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

۸۰

چرا فضا تاریک و سیاه است؟
با وجود خورشید و ستاره های نورانی دیگر، فضا پر از نور است، پس چرا ما همیشه آن را تاریک و سیاه رنگ می بینیم؟

۷۸

این تصویر نمای هنری برخورد میان دو جرم سیاره ای را نشان می دهد. به باور دانشمندان، کره ی ماه در پی یک چنین برخوردی که ۱۵۰ میلیون سال پس از پیدایش سامانه ی خورشیدی، میان زمین و یک جرم دیگر رخ داد پدید آمده است.


یافته های جدید نشان می دهد که برخورد یک سیاره بنام تـئا به زمین جوان آنقدر خشن بود که ابرِ پدید آمده از خرده های برخورد، پیش از آرام گرفتن و شکل دادن ماه، به طور کامل در هم آمیخته بود.

هنوز ۱۵۰ میلیون سال از پیدایش سامانه ی خورشیدی نگذشته بود که جرمی غول پیکر به بزرگی سیاره ی مریخ به زمین برخورد کرد و با آن یکی شد. در پی این رویداد، ابری غول آسا از سنگ و خاک به فضا پرتاب شد، همین ابر بود که سرانجام ذراتش به هم پیوستند و کره ی ماه را ساختند. این نظریه با نام “برخورد بزرگ”، حدود ۳۰ سال است که دانشمندان سیاره ای را کاملا راضی نگه داشته، البته تنها با یک ایراد. اگر چه این سناریو با نگاه به اندازه ی ماه و فیزیک مدارش به گرد زمین، منطقی به نظر می رسد، ولی اگر ترکیب ایزوتوپی ماه و زمین -هم ارز زمین شناسی “اثر انگشت” DNA- را با یکدیگر بسنجیم، کار کمی مشکل می شود. دقیق تر بگوییم، زمین و ماه بیش از اندازه همانند یکدیگرند. چشم داشت دانشمندان مدت ها این بوده که ماه می بایست “اثر انگشت” ایزوتوپی آن جرم بیگانه را در خود داشته باشد. چون آن جرم که به نام «تـئا» خوانده شده از یک جای دیگرِ منظومه ی شمسی آمده بوده، پس احتمالا اثر انگشت ایزوتوپی‌اش بسیار با زمین جوان باید متفاوت باشد.

اکنون گروهی از دانشمندان در دانشگاه مریلند (UMD) یک اثر انگشت ایزوتوپی تازه برای ماه به دست آورده اند که می تواند تکه ی گمشده ی این جورچین را به ما بدهد. آنان با تمرکز بر یکی از ایزوتوپ های تنگستن که هم در ماه و هم در زمین یافته شده، برای نخستین بار مدل پذیرفته شدی پیدایش ماه را با همسانی نامنتظره ی اثر انگشت های ایزوتوپی ماه و زمین آشتی دادند. یافته های آنان نشان می دهد که برخورد تئا به زمین جوان آنقدر خشن بود که ابرِ پدید آمده از خرده های برخورد، پیش از آرام گرفتن و شکل دادن ماه، به طور کامل در هم آمیخته شده بود.

ریچارد واکر، استاد زمین شناسی در UMD و یکی از نویسندگان این پژوهش می گوید: «مشکل این است که زمین و ماه از دیدگاه اثر انگشت های ایزوتوپی بسیار همسانند، که نشان می دهد هر دو از موادی همسان که در آغاز تاریخ سامانه ی خورشیدی گرد آمده بوده درست شده اند. این غافلگیرکننده است، زیرا انتظار می رود آن جرمِ هم – اندازه ی بهرام که ماه را پدید آورد بسیار متفاوت بوده باشد. پس معما اینجاست که زمین و ماه نمی بایست به این اندازه همسان باشند.» در سال های گذشته چندین نظریه ی گوناگون درباره ی دلیل همسانی ایزوتوپی زمین و ماه ارایه شده: شاید آن برخورد یک ابر غول پیکر خاک و خرده سنگ پدید آورده بوده که کاملا با زمین در آمیخته و سپس بعدها فشرده شده و ماه را ساخته است. یا شاید تئا -به گونه ای شانسی- از دید ایزوتوپی همسان با زمین برخوردار بوده باشد و نظریه ی سوم هم می گوید شاید ماه از مواد خود زمین پدید آمده بوده نه تئا، گرچه در آن صورت برخورد می بایست برخوردی بسیار نامعمول بوده باشد.

۷۹

به گفته ی محققان ماه با یک برخورد و عظیم کیهانی شکل گرفته است.

واکر و گروهش برای یافتن یک توضیح به سراغ پدیده ی شناخته شده و بررسی شده ی دیگری رفتند که در آغاز تاریخ سامانه ی خورشیدی رخ داده بود. شواهد نشان می دهند که هم زمین و هم ماه پس از برخورد اصلی مواد افزوده ای گرد آورده بودند و زمین بیش از ماه از این خاک و خرده سنگ ها به دست آورد. این مواد تازه مقدار فراوانی تنگستن داشتند، ولی مقدار به نسبت کمی از آن، یک ایزوتوپ سبک تر به نام تنگستن-۱۸۲ بود. با کنار هم گذاشتن این دو مدرک، چشمداشت این خواهد بود که زمین مقداری کمتری تنگستن-۱۸۲ داشته باشد تا ماه.

و چنان چه انتظار می رفت، واکر و گروهش با مقایسه ی سنگ های ماه و زمین دریافتند که به راستی هم نسبت تنگستن-۱۸۲ در ماه بیشتر از زمین است. هرچند نکته ی کلیدی اینست که چقدر بیشتر؟ واکر می گوید: «تفاوت کوچک ولی چشمگیر میان ترکیب ایزوتوپ تنگستن ماه و زمین کاملا با مقدار متفاوت موادی که زمین و ماه در آن برخورد به دست آوردند همخوانی دارد. این بدان معناست که درست پس از شکل گیری ماه، ترکیب ایزوتوپی آن دقیقا با گوشته ی زمین یکی بوده است.»

این یافته از این اندیشه پشتیبانی می کند که توده ی مواد پدید آمده در برخورد، که بعدها ماه را تشکیل داد، می بایست پیش از فشرده و سرد شدن ماه کاملا مخلوط شده باشد. این می تواند هم دلیل همسانی کلی در اثر انگشت های ایزوتوپی و هم اندک تفاوت در تنگستن-۱۸۲ را توضیح دهد.

 

این یافته همچنین این اندیشه ها را هم رد می کند که ساختار تئا با زمین یکسان بوده، و یا این که ماه از موادِ زمینِ پیش از برخورد درست شده است. در هر دو مورد، بسیار بعید است که چنین همبستگی خوبی میان تنگستن-۱۸۲ و مقدار مواد گرد آمده توسط ماه و زمین پس از برخورد برقرار باشد.

 

منبع : bigbangpage.com

 

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

۶

امروزه فضاپیماهای بیشماری برای انجام اکتشافات جدید در فضا و اطراف سیارات منظومه شمسی در گردش هستند.

امروزه فضاپیماهای بیشماری برای انجام اکتشافات جدید در فضا و اطراف سیارات منظومه شمسی در گردش هستند.

 

به گزارش ایسنا و به نقل از زی نیوز، در این میان کاوشگر آکاتسوکی که در ماموریت فضایی ژاپنی برای مطالعه درباره زهره در اطرافش در چرخش بود موفق به یافته شگفت‌انگیزی شد.

 

این فضاپیما متوجه برآمدگی عظیم قوس‌داری در جو بالای این سیاره شد و اخترشناسان سعی دارند دریابند که چگونه این برآمدگی توانسته در مقابل جریان ابرهای سولفوریک اسید که با سرعتی بیشتر از سرعت حرکت این سیاره در گذر است، تاب بیاورد.

 

این موج عظیم یکی از پر اهمیت‌ترین ویژگی‌های اتمسفر این سیاره از دسامبر ۲۰۱۵ بوده است.

 

بهترین حدس اخترشناسان این است که این ساختار عجیب ۱۰ هزار کیلومتری در نتیجه بزرگترین امواج گرانشی است که تاکنون منظومه شمسی به خود تجربه کرده است، اگرچه دانشمندان حدس می‌زنند این امواج در چنین ارتفاعی از سطح سیاره قابل شکل‌گیری نباشند.

 

دانشمندان آژانس اکتشافات هوافضای ژاپن معتقدند این موج توسط بادهای سطحی و هنگام برخورد آن با رشته کوههای آفرودیت ترا در نزدیکی خط استوای زهره تولید شده باشد.

 

کاوشگر آکاتسوکی در می ۲۰۱۰ برای مطالعه آب‌وهوای زهره توسط آژانس فضایی ژاپنی به فضا پرتاب شد و کمتر از هفت ماه بعد به مقصد رسید، اما به دلیل برخی مشکلات فنی هنگام قرارگیری در مدار زهره دچار مشکل شد. تنها پنج سال بعد در مدار بیضی شکل زهره قرار گرفت و پس از آن دوربین مادون قرمز موفق به مشاهده این موج شد.

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

پایان دایناسورها، آغاز حیات، دو رویدادی که احتمالا مشابه بوده اند!

شهاب سنگ غول پیکری که ۶۵ میلیون سال پیش با زمین برخورد کرد علاوه بر انقراض عظیم گونه های جانوری موجب پیچ و تاب برداشتن بخش هایی از پوسته خارجی زمین نیز شد، حال دانشمندان به سرنخ هایی دست یافته اند که نشان می دهد چطور این برخورد عظیم موجب موج دار شدن سنگ ها شده و همچنین چه ارتباطی میان این رویداد و پیدایش حیات اولیه وجود دارد.

۱۴۲

محققان پس از سالها انتظار بالاخره موفق شدند از اوایل امسال به حفاری روی دهانه چیکسالوب در سواحل مکزیک بپردازند، و این اولین نتایج بدست آمده از این دهانه است. پس از بررسی عمق و جنس سنگ های دهانه چیکسالوب، محققان به شواهدی برای فرضیه ای زمین شناختی دست یافتند. این فرضیه توضیح می دهد که پس از برخورد، در مرکز این دهانه ها قله هایی به وجود می آید. همچنین نشان می دهد که در دورانی که زمین شرایط بسیار سختی برای زندگی گونه های حیات داشته، موجودات زنده ی اولیه به چه مناطقی از زمین پناه برده اند.

 

تاثیر برخورد در این مناطق بسیار شدید بوده است، به حدی که قسمت هایی از پوسته خارجی زمین پیچ خورده بود. این تیم که از دانشمندان کالج امپریال لندن با همکاری گروه هایی در سراسر جهان تشکیل شده بود، می گوید حین این برخورد ظرف چند دقیقه تا شعاع ۳۰ کیلومتری زمین، لایه های سنگی جابجا شده اند شده اند.

 

رهبر این تحقیقات، جوانا مورگان گفت: «اگرچه اطلاعات به دست آمده برای ما غافلگیر کننده بود، اما این داده ها توضیحی دقیق و کامل درباره تشکیل دهانه های این چنینی به ما می دهد.» دانشمندان از یک دکل دریایی برای بیرون آوردن نمونه هایی که عمدتا زیر ۵۰۶ تا ۱۳۳۵ متری کف اقیانوس بودند استفاده کردند، و به این وسیله سنگ های زیرزمینی باستانی ای کشف کردند که معمولا در این فاصله از سطح زمین یافت نمی شد.

پایان دایناسورها,انقراض دایناسورها

آنها سپس به تهیه جدول زمانی از اتفاقات رخ داده در این ناحیه پرداختند،که نشان می دهد سنگ های پوسته زمین در ظرف کمتر از ۱۰ دقیقه تا شعاع ۲۵ کیلومتری پرتاب شده اند. بر اثر این واقعه رشته کوهی بلندتر از هیمالیا از زمین سر بر نهاده و در عرض ۳ دقیقه فروکش کرده و سپس حلقه ای عظیم در اطراف آن پدید آمده است. در مرکز دهانه بر اثر برخورد شهاب سنگ، انفجار دیگری رخ داده است که شباهت بسیاری به سطح مایع وقتی چیزی به درونش پرتاب می شود دارد. به چنین ساختار زمین شناختی که سنگ ها را مانند میخ به زیر زمین فرو میبرد «حلقه ی قله ای» (Peak Ring) می گویند.

۱۴۴

 

مشکل اینجاست که زمین شناسان هنوز مطمئن نیستند که دقیقا چه فرایندی مسئول این حلقه های قله ای است. (سنگ ها ذوب شده و به درون زمین نفوذ کرده اند یا اینکه در همان حالت جامد و سرد به این عمق از زمین فرو رفته اند؟) نتایج نشان می دهد که احتمال اینکه سنگ ها در حالت سرد و جامد به درون سقوط  کرده باشند بیشتر از آن است که ابتدا ذوب شده و پس از نفوذ به زمین دوباره سرد شده باشند. حداقل در مورد چیکسالوب می توان گفت که حلقه ی قله ای به درون آن سقوط کرده است.

 

این تحقیقات نه تنها این موضوع باورنکردنی را بر ملا کرد، بلکه همچنین نشان داد سنگ های حلقه ی قله ای بیش از آنچه که قبلا تصور می شد موجبات نفوذ مواد مغذی به درون آب را فراهم کرده اند. این بدان معنی است که احتمالا به لطف نفوذ مواد مغذی و گرما به درون آب، موجودات زنده ساده ی اولیه در نزدیکی این سنگ ها پا به عرصه وجود گذاشته اند. (البته نه فقط در منطقه چیکسالوب، بلکه در بسیاری دیگر از مناطقی که شهاب سنگ ها در طول تاریخ با سیاره ما برخورد کرده اند.)

۱۴۵

این یکی از توضیحاتی است که درباره شروع حیات در نزدیکی سنگ های عمق ِ زمین ارائه شده، البته دانشمندان هنوز در این باره مطمئن نیستند. یکی دیگر از امتیازاتی که تحقیق درباره دهانه چیکشلوب می تواند به ما بدهد، این است که ما میتوانیمبا تحقیقات این چنینی اطلاعاتی هم درباره ترکیب پوسته سیارات دیگر کسب کنیم. در واقع اگر این دهانه های برخوردی موجب انتقال و بالا آمدن سنگ های زیر زمینی شده باشند که تحقیقات تاکنون همین امر را نشان داده اند، آنگاه ما میتوانیم بدون اینکه نیازی به حفاری روی سیارات دیگر داشته باشیم فقط با مطالعه روی دهانه های برخوردی موجود روی سیارات درباره ساختار سنگهای پوسته آنها اطلاعات کسب کنیم.

حال دانشمندان می خواهند با بررسی بیشتر نمونه ها بفهمند که این سنگ ها چگونه بدون اینکه ذوب شده باشند به این بخش از زمین منتقل شده اند، و اینکه این پدیده چگونه موجب حفظ اشکال مختلف حیات شده است. مورگان اضافه کرد: «ما امیدواریم با کمک بررسی بیشتر نمونه هایی که در دست داریم پرده از راز وجود حیات در این محیط های زیر زمینی برداریم. به هر حال سخت است بپذیریم همان وقایعی که موجب انقراض دایناسورها شده اند، خیلی قبل از آن پناهگاهی برای ظهور حیات اولیه روی زمین به وجود آورده بودند.»

منبع: bigbangpage.com – sciencealert.com

www.zhuliet.com

برای نخستین بار ذرات غبار کیهانی که از فضا بر زمین می‌بارند بر روی پشت‌بام‌هایی در سه شهر بزرگ یافته شده‌اند. پیشینه‌ی این ذرات ریز به روزگار پیدایش سامانه‌ی خورشیدی در ۴.۶ میلیارد سال پیش می‌رسد.

۱۱۵

دانشمندان به طور معمول ذرات غبار کیهانی را در دشت‌های برهوت و یخ‌زده‌ی قطب جنوب پیدا می‌کنند. ولی اکنون برای نخستین بار، این ذرات فضایی در میان گرد و خاک‌های شهری هم یافته شده‌اند. پژوهشگران ۳۰۰ کیلوگرم گرد و خاک به دام افتاده در شیارهای سقف‌هایی در پاریس، اسلو و برلین را غربال کرده و تلاش کردند به کمک آهنربا، ذرات کیهانی -که در بردارنده‌ی کانی‌های مغناطیسی هستند- را از میانشان بیرون بکشند. با این روش، آنها توانستند روی هم رفته ۵۰۰ دانه‌ی غبار کیهانی را در میان این گرد و خاک‌ها شناسایی کنند.

 

متیو ینژ از کالج سلطنتی لندن می‌گوید: «ما از دهه‌ی ۱۹۴۰ میلادی می‌دانستیم که غبار کیهانی به طور پیوسته از جو می‌گذرد و بر سرمان می‌بارد، ولی تا امروز فکر می‌کردیم نمی‌شود آنها را در میان میلیون‌ها ذره‌ی غبار زمینی پیدا کرد، به جز در کم‌غبارترین محیط‌ها، مانند جنوبگان یا اعماق اقیانوس‌ها. سودمندی آشکار این رویکرد تازه این است که جستجوی غبار کیهانی در حیاط خانه‌هایمان بسیار ساده‌تر از جستجو در جنوبگان و ژرفای اقیانوس است.»

۱۱۶

اندیشه‌ی جستجوی غبار کیهانی در شهرها نخستین بار به فکر دانشمند آماتور، جان لارسن از نروژ رسید که در تماس با کالج سلطنتی لندن آن را مطرح کرد. ینژ می‌گوید: «هنگامی که نخستین بار جان به سراغ من آمد تردید داشتم. پیش از این هم افراد بسیاری یافتن غبار کیهانی در مناطق شهری را گزارش کرده بودند، اما پس از بررسی ادعای آنها از سوی دانشمندان روشن شد که این ذرات همگی ریشه‌ی صنعتی داشته‌اند.»

 

غبار کیهانی شهری از ذرات غبار کیهانی دیگری که تاکنون یافته شده بود بزرگ‌تر است، و به جای ۰.۰۱ میلیمتر، اندازه‌ای نزدیک به ۰.۳ میلیمتر دارند. افزون بر آن، غبار کیهانی یافته شده در شهرها نسبت به غبارهای کیهانی جنوبگان که بسیار هم کهن‌ترند، مقدار کمتری از بلورهای پَر-مانند دارند.

۱۱۷

به گفته‌ی ینژ، این تفاوت‌ها می‌تواند مربوط به تغییرات مدار سیاره‌هایی مانند زمین و مریخ در طی میلیون‌ها سال باشد. آشفتگی‌های گرانشی در پی این تغییرات مداری می‌توانسته بر مسیر این ذرات در فضا اثر بگذارد. این هم به نوبه‌ی خود بر سرعتِ کوبیده شدن آنها به جو زمین، و گرم شدنشان تاثیر گذاشته است.

 

ینژ می‌گوید: «این یافته‌ای مهم است زیرا اگر بخواهیم با بررسی فسیل غبارهای کیهانی که از سنگ‌های باستانی گرد آمده، تاریخ زمین‌شناختی سامانه‌ی خورشیدی را بازسازی کنیم، نیاز به این خواهیم داشت که بدانیم این غبارها در اثر کشش پیوسته‌ی سیاره‌ها چه دگرگونی‌هایی را از سر گذرانده بوده‌اند.» این پژوهش نشان داد که غبارهای کیهانی شهری به احتمال بسیار با سرعتی حدود ۱۲ کیلومتر بر ثانیه وارد هوای زمین شده‌اند. از این نظر، آنها سریع ترین ریزشهاب سنگ‌هایی هستند که تاکنون روی زمین یافته شده.

 

منبع: newscientist.com – bigbangpage.com  

www.zhuliet.com

قبل از اینکه انسان ها به سیاره ی دیگری سفر کنند- که شاید به زودی اتفاق افتد- پاسخ به یک سوال ضروری است: فضانوردان چگونه می خواهند در یک سفر فضایی که ممکن است ماه ها یا سال ها طول بکشد، وقت خود را بگذرانند؟

۱۰۹

به تعویق انداختن تحرک شاید به ما کمک کند تا در سفر فضایی دوام آوریم، اما ممکن نیست ما را تا ۱۲۰ سال زنده نگه دارد.

در فیلم سینمایی مسافران (Passengers) که در حال حاضر یکی از پربیننده ترین فیلم های سینمایی در پرده سینماست، بیش از ۵۰۰۰ نفر سوار بر یک سفینه فضایی بزرگ به نام آوالون (Avalon) هستند تا به یک دنیای جدیدیی بنام Homestead II بروند و این در حالی است که این سفر ۱۲۰ سال به طول می انجامد. قبل از شروع سفر هرکدام از آنها یک محفظه ی خواب زمستانی را که در آن دارو و کنترل های زیست محیطی وجود دارد، انتخاب می کند که محفظه ها آنها را در حالت خواب زمستانی نگه می دارد. قرار است که آنها کل سفر را به جز ۴ ماه، در خواب به سر ببرند.

در این فیلم، انسان ها برای سفر فضایی و میان ستاره ای از تکنولوژی خواب زمستانی که البته جنبه ی علمی- تخیلی دارد استفاده می کنند. ناسا برای انجام تحقیقات در موسسات مربوط به اقدامات فضایی سرمایه گذاری کرده، هدف این موسسه این است که خواب زمستانی را به طور مصنوعی روی فضانوردان آزمایش کند، یعنی همان فرآیند مشابه ای که در فیلم مسافران، اتفاق می افتد. همچنین یک آژانس فضایی که مختص سفر به مریخ، در ناسا وجود دارد، این محققان قصد دارند در سال ۲۰۳۰ ماموریت انسانی در مریخ را عملی کنند. جان بردفورد رییس کل اقدامات فضایی بر این عقیده است که تکنولوژی خواب زمستانی شاید تا آن زمان برای این ماموریت آماده شود.

نحوه ی عملکرد آن

برای اجرای طرح خواب زمستانی مصنوعی، شرکت فضایی دمای بدن انسان را تا ۳۲ درجه ی سلسیوس کاهش می دهد، سپس انسان مورد آزمایش را به آرامی میخواباند تا سیستم ایمنی بدن را در مقابل سرما متوقف کنند تا از سرما به لرزه نیفتد. بیمارستان ها از این روش که هیپوترم درمانی یا مدیریت دمای هدفمند نام دارد استفاده می کنند و زمانی از این روش استفاده می کنند که یک بیمار به آسیب شدیدی مانند ایست قلبی دچار شده و به دلیل فشار خون پایین به زمان بیشتری برای درمان نیاز دارد. دمای پایین بدن، بیمار را در وضعیت بیهوشی قرار می دهد و مانند یک محافظ عصبی عمل می کند، میزان متابولیسم او را در حد آرام نگه می دارد و ریسک کم خونی را کاهش می دهد (آسیب بافتی که ناشی از کمبود اکسیژن و مواد غذایی است و به دلیل پایین بودن جریان خون رخ می دهد). به محض اینکه بیمار به هوش می آید، پزشکان می توانند گرمای بدن او را برگردانند و به دیگر جراحاتش رسیدگی کنند.

۱۱۰

اگرچه بیماران معمولا فقط برای چند روز در این وضعیت نگه داری می شوند. طولانی ترین مدتی که تاکنون آزمایش شده، یک دورۀ ۱۴ روزه بوده که در چین انجام شد و هیچ اثر جانبی ماندگار و منفی برای بیمار نداشت. برد فورد عقیده دارد که شرکت اقدامات فضایی می تواند تکنولوژی حاضر را پیشرفته تر کند تا چارچوب زمانی را برای یک فرد سالم افزایش دهند. او می گوید این موضوع بیش از آنچه که به نظر می آید به واقعیت نزدیک است اما هنوز سوالات متعددی وجود دارند و پیشرفت های زیادی باید انجام شوند.

بردفورد می گوید به جای یک خواب زمستانی طولانی مانند آنچه که در فیلم مسافران رخ می دهد، افراد وارد دوره های دو هفته ای و متناوب سکون می شوند. بعد از دو هفته ی سپری شده در خواب زمستانی، یکی از اعضا به هوش آورده می شود و برای چند روز بازیابی می شود و سپس برای یک چرخه ی دیگر وارد خواب زمستانی می شود. تیم پزشکی ما بیشتر نگران مدت زمان هر چرخه در برابر چرخه های تکرار شونده است زیرا به نظر نمی آید که هیچ اثر بلند مدت یا ماندگاری در دوره ی بازیابی وجود داشته باشد.

۱۱۱

در فیلم مسافران یک سیستم کامپیوتری عملکرد سفینه و اعضای آن را نشان می دهد. اما بردفورد می گوید در زندگی واقعی همیشه حداقل یک نفر هست که بیدار باشد تا در طول آزمایش اولیه حواسش به خدمه و سیستم ها باشد. هرچقدر که تکنولوژی پیشرفته تر شود، شرکت فضایی مایل است که مدت زمان این عملیات را افزایش دهد تا جایی که فضانوردان تا رسیدن به مریخ در خواب کامل باشند. زمانی که فضانوردان بیهوش هستند از یک شیار آبچکان( بنام تغذیۀ تزریقی) که دارای مواد مغذی است استفاده می شود تا فضانوردان را تغذیه کند. بر خلاف شرکت Homestead (که در فیلم مسافران فضاپیمای آوالون را تولید و راه اندازی می کند)، شرکت اقدامات فضایی فرآیند پیری را متوقف نمی کند و طول زندگی بشر را بیشتر نمی کند. پس مسافران آوالون زمانی که ۱۲۰ سال پیرتر از وقتی هستند که زمین را ترک کردند به کلنی می رسند.

 

اما تکنولوژی می تواند مدت زمان پرواز فضایی را تا حد زیادی موثر کند. در حالی که آوالون سفینه ای بسیار بزرگ است و باعث می شود که از نظر سایز و عظمتش با تایتانیک مقایسه شود، شرکت اقدامات فضایی تلاش می کند تا فضایی را که هر نفر در سفینه نیاز دارد، کاهش دهد. اگر فضانوردان خواب باشند، منابع کمتری برای اختصاص به اتاقک های فضایی، وسایل راحتی، غذا و غیره نیاز است و بیشتر منابع می توانند به سرعت بخشی به سفر و حفاظت از خدمه اختصاص داده شوند مانند زره های ضخیم رادیویی. بردفورد می گوید این کارها را با اهداف کاهش مقدار غذا و اقلام مصرفی مورد نیاز مردم انجام می دهیم تا بتوانیم فضانوردان را در یک فضاپیمای کوچک جای دهیم. شرکت فضایی عقیده دارد این کار می تواند وزن وسیله نقلیه ی ناسا را از ۵۲ تا ۶۸ درصد کاهش دهد که بستگی به پیکربندی آن دارد. سفینه فضایی کوچک تر می تواند هزینه اکتشاف در کیهان را ارزانتر کند که در عوض ما را به اکتشاف فضایی در زندگی واقعی نزدیکتر می کند.

 

منبع: bigbangpage.com – popsci.com



چند دقیقه با دانستنی ها

آژانس فضایی آمریکا، ناسا طرح اولیه خانه‌های مریخی که ممکن است روزی فضانوردان در سطح سیاره سرخ در آن ساکن شوند را منتشر کرده‌ است.

۱۰۷

محققان ناسا در صورتی که قرار باشد روزی انسان به مریخ بفرستند، مشکلات زیادی در پیش رو دارند،‌ و یکی از بزرگترین این مشکلات محل سکونت این ساکنان اولیه مریخ خواهد بود، مشکلی که با انتشار این طرح اولیه به نظر قابل رفع می‌آید. طرح اولیه خانه یخی مریخی طرحی است که محققان ناسا برای سکونت و اقامت انسان‌های ساکن در مریخ ارائه‌داده‌اند،‌ خانه‌هایی قابل تورم و گنبدی‌شکل که از یخ پوشانده می‌شوند و در آنها فضانوردان از قرار گرفتن در معرض نوسانات شدید دمایی و تشعشعات قدرتمند کیهانی در امان خواهند‌ماند.

 

به گفته کوین ویپاوتز مهندس ارشد سیستم‌ها در مرکز مطالعاتی لانگلی ناسا، پس از یک روز بررسی و شناسایی نیازها،‌ هدف‌ها و محدودیت‌ها، ایده‌های متعددی به ذهن مهندسان رسید که در نهایت ایده خانه یخی نهایی شد که برای رفع مشکل اقامت در مریخ راه‌حلی مهندسی به نظر می‌آید. این خانه‌ها شباهت زیادی به خانه‌های اسکیموها دارند با این تفاوت که از تیوبی ارتجاعی ساخته می‌شوند که پس از کامل پرشدن،‌ از لایه‌هایی از یخ محافظ پوشانده خواهد شد. خانه‌های یخی مریخی به دلیل سبک بودن و امکان حمل آنها توسط روبات‌های ساده به مناطق مختلف مریخ نسبت به دیگر طرح‌ها کاربردی‌تر به نظر می‌آیند. روبات‌ها می‌توانند خانه‌ها را به نقاط تعیین شده برده و آنها را پیش از رسیدن ساکنان از آب پر کنند.

۱۰۸

به گفته محققان از آنجایی که آب را می‌توان برای فرودگر مریخی به سوخت تبدیل کرد، این خانه‌ها علاوه بر سرپناه، مخزن سوختی خواهند بود که ساکنان می‌توانند آن را برای سرنشینان بعدی پر کنند. با این همه اصلی‌ترین هدف این خانه‌ها محافظت از ساکنان در برابر تشعشعات کیهانی است که می‌توانند به سلول‌های بدن آسیب وارد کرده و خطر بیماری‌های حاد پوستی و سرطان را افزایش دهند.

از آنجایی که یخ مملو از هیدروژن است، می‌تواند به عنوان سپری در برابر تشعشعات کیهانی مقاومت کند. از سویی دیگر محققان معتقدند زندگی در زیر سطح مریخ بهترین راه نجات ساکنان از خطر آسیب‌های احتمالی است، از این رو خانه‌های یخی از جهت سبک‌وزن بودن و امکان بنای آنها توسط روبات‌ها پیش از ورود انسان به مریخ بهترین گزینه به شمار می‌روند. به گفته دانشمندان بنای این خانه‌ها در عرض ۴۰۰ روز زمینی به پایان خواهد رسید،‌اما پیش از آن باید راهی برای حفاری در سطح مریخ برای گنجاندن خانه درون حرفه پیدا شود.

 

منبع: hamshahrionline.ir – sciencealert.com

Page 2 of 512345


برچسب ها
حکمت تائو قهوه فضانورد خواب خواننده کالری دندان ترانه علیدوستی قارچ اخبار هنرمندان جوش شیرین داستان کوتاه پیتزا انگشترنقره گناه مجله ی زولیت سردرد ژنتیک میوه خستگی سرطان سینه مینا آقازاده موز زولیت جعفری کربوهیدرات فشارخون فیتنس روغن زیتون فناوری روز تلگرام فوتبال داخلی المپیک عباس کیارستمی بیوگرافی ماهی سس رمضان انگشترلطیفه دسر پیاده روی مجله ژولیت کلسترول مجله س تفریحی ژولیت گردنبند زیورآلات به روز ازدواج سیب غذا گوجه فرنگی ترامپ تاریخ معاصر ایران کودکان شکر جالبیجات کامپیوتر کفش نقره جات بازیگر رژیم لاغری عسل اخباراقتصادی مریخ شیر رژیم غذایی پوست پیاز یبوست پوست و مو ناخن مرغ شهاب حسینی اخبارهنرمندان اشعار مینا آقازاده تغذیه کودک بیماری قلبی بزرگتریت سایت تفریحی سرگرمی مذهب، فلفل آشپزی پوست ومو بیماری لاغر شدن افسردگی طالع بینی فال و طالع بینی گردشگری اکران مطالب جالب روان شناسی لباس اینترنت گیاه شناسی اخبار فوتبال داخلی، انگشتر خودرو پوکی استخوان گوشت فیلم وسینما سبزیجات اخبار فوتبالی چربی زنجبیل سیب زمینی اخبار تکنولوژی سایت تفریحی سرگرمی مواد غذایی مو آنتی اکسیدان غذای اصلی فال روزانه سلامت مو طب سنتی مجله سرگرمی ژولیت جغرافیا فیبر نوشیدنی پروتئین داعش لاغری ویتامین دانستنی نوزاد اخبار،اخبار و مطالب روز ،مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت،ژولیت فوتبال دیابت کلسیم چاقی اخبارسلامت فضا کارگردان تخم مرغ سینما فال سايت مفيد و خبري بروزترين اخبار ايران و جهان سايت اقتصادي و بازرگاني سايت تفريحي سرگرمي سايت سلامت و تغذيه کاهش وزن روانشناسی اخبار مذهبی، سلامتی نوزاد استرس سلامت سرطان پزشکی اخبار ناسا روانشناسی کودک اخبار سیاسی آموزش آشپزی تغذیه اخبار اقتصادی اخبار ورزشی تناسب اندام ورزش علمی نجوم فوتبال، مجله ی تفریحی ژولیت تکنولوژی اخبار ورزشی، ورزش، مجله تفریحی سرگرمی ژولیت، اخبار فوتبالی، کودک سایت بروز شده سایت جدید سرگرمی جدید ترین مطالب روز ایران جدید ترین مطالب روز جهان اخبار سلامت و تندرستی اخبار ایران و جهان سرگرمی ژولیت، اخبار، مجله ی تفریحی سرگرمی اخبار سلامت مجله ی ژولیت بخش سرگرمي مجله ي ژوليت سرگرمي جالبيجات خنده جک اس ام اس تاريخ جملات آرام بخش آرام روح هنر بخش فرهنگ هنر تاريخ مجله ي ژوليت فرهنگ zhuliet بزرگترين سايت تفريحي سرگرمي بخش آشپري مجله ي ژوليت بزرگتريت سايت تفريحي سرگرمي مجله ي تفريحي سرگرمي ژوليت مجله ي تفريحي سرگرمي ژوليتو مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت ژوليت ژولیت