مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

نجوم بایگانی - صفحه 3 از 7 - مجله سرگرمی ژولیت

۳۹۵

 

سازمان ملی هوانوردی و فضایی (ناسا) رصدخانه GUSTO را برای انجام مطالعات کاملی در باره ماده کیهانی میان ستاره‌ای و درک بهتر رفتار این ماده مامور کرد.

به گزارش  ایرنا از پایگاه خبری ساینس الرت، محققان توجه زیادی به اشیای میان ستاره‌ای مانند سیاهچاله‌ها، ستاره‌ها و کهکشان‌ها دارند، اما تا کنون مطالعه دقیقی در مورد ماده میان ستاره‌ای انجام نشده است. این ماده حدود ۱۵ درصد از جرم کهکشان راه شیری را به خود اختصاص داده است. حدود ۹۹ درصد از این ماده را گازهای آزادی مانند هیدروژن و هلیوم تشکیل می‌دهند. 

 

ماموریت GUSTO (مخفف Galactic/Extragalactic ULDB Spectroscopic Terahertz Observatory) که با بودجه ۴۰ میلیون دلاری اجرا خواهد شد، توسط متخصصان دانشگاه آریزونا هدایت می‌شود و قرار است در سال ۲۰۲۱ میلادی با ارسال یک بالن به فضای بالای قطب جنوب آغاز شود. این بالن تلسکوپی را با خود حمل می‌کند که قابلیت تشخیص انتشار طیفی کربن، اکسیژن و نیتروژن را دارد و امکان مطالعه دقیق و نقشه‌برداری از کهکشان راه شیری را در اختیار محققان می‌گذارد. 

 

این پروژه، اولین مطالعات جامع درباره تمام فازهای چرخه حیاط ستارگان محسوب می‌شود که تمام مراحل آن را از تشکیل ابرهای مولکولی گرفته تا تولد و تحول ستارگان و تشکیل ابرهای گازی و آغاز مجدد چرخه مورد بررسی قرار می‌دهد. این مطالعات امکان درک بهتر شرایط شکل‌گیری یک ستاره را از ماده کیهانی، فراهم می‌کند. 

 

 

منتظر انتقادات و پیشنهادات شما هستیم

zhuliet.com

چگونگی تولد ستارگان ۷ فروردین ۱۳۹۶

به گفته ی ریچارد بیل استادیار دانشگاه هاوایی: ستارگان زمانی متولد می شوند که اتم های عناصر سبک تحت فشار کافی در هسته ی اش قرار می گیرند تا در نهایت همجوشی هسته ای اتفاق می افتد. کلیه ی ستارگان نتیجه ی توازنی از، نیروها به شمار می آیند: نیروی گرانش اتم ها را تا زمانی در گاز بین ستاره ای در هم می فشرد که واکنش‌های همجوشی آغاز شوند و به محض آغاز واکنش‌های همجوشی، یک فشار بیرونی هم اٍعمال می کنند. تا زمانی که نیروی درونی گرانش و نیروهای بیرونی ایجاد شده توسط واکنش‌های همجوشی با یکدیگر برابر باشند، ستاره در حالت پایدار باقی می ماند.

۶

ابرهای گازی در کهکشان ما و سایر کهکشان های مشابه به وفور یافت می شوند، این ابرها اصطلاحا سحابی نامگذاری شده اند. بعنوان مثال یک سحابی در فاصله ی چند سال نوری از ما قرار دارد و حاوی جرم کافی برای ساختن چند هزار ستاره به اندازه ی خورشید ما میباشد. اکثر گاز موجود در سحابی ها از مولکول های هیدروژن و هلیوم تشکیل شده اند، اما بیشتر سحابی ها در برگیرنده ی اتم هایی از سایر عناصر بوده و برخی دیگر از مولکول های آلی پیچیده ای نیز برخوردارند. این اتم های سنگین اجزای باقیمانده ستاره های قدیمی تر هستند که در اثر رویدادی به نام ابرنواختر پدید آمده اند. منبع مولکول های آلی هنوز ناشناخته باقی مانده است. بی نظمی در چگالی گاز منجر به یک نیروی گرانشی می شود که مولکول های گاز را در نزدیکی هم قرار می دهد. برخی اخترشناسان بر این باورند که یک نوع توزیع گرانشی یا مغناطیسی باعث فروپاشی سحابی می گردد.

 

با گرد هم آمدن گازها، آنها انرژی پتانسیل خود را از دست می دهند و همین عامل، افزایش دما را در پی دارد. با ادامه ی فروپاشی، دما نیز روند افزایشی را طی می کند. ابر در حال فروپاشی به ابرهای بسیار کوچکتری تقسیم می شود که هر کدام در نهایت به یک ستاره تبدیل می شوند. هسته ی ابر سریع تر از بخش های بیرونی فرو می پاشد. پس ابر یا همان سحابی سریع تر و سریع تر شروع به چرخش می کند تا شتاب زاویه ای را نیز حفظ کند. هنگامی که هسته به دمای تقریبی دو هزار درجه کلوین می رسد، مولکول های گاز هیدروژن به اتم های هیدروژن تبدیل می شوند. سرانجام، هسته به دمای ده هزار درجه کلوین می رسد و با آغاز واکنش‌های همجوشی، شکل یک ستاره را به خود می گیرد. هنگامی که هسته در حدود سی برابر اندازه ی خورشید ما از هم فروبپاشد، به یک ستاره کامل مبدل می گردد.

۷

 

یک ستاره زمانی متولد می شود که ماده بین ستاره ای در ابرهای گازی نظیر سحابی عقاب که در این تصویر مشاهده می کنید، فشرده شده و هم جوشی پیدا کند. عکس از تلسکوپ فضایی هابل

 

زمانی که فشار و دمای درون هسته به اندازه کافی افزایش می یابد تا همجوشی هسته ای به وقوع بپیوندد، فشار بیرونی بر علیه نیروی گرانشی عمل می کند. در این مرحله، هسته تقریبا برابر با اندازه خورشید ماست. گرد و غبار باقیمانده پیرامون ستاره با افزایش دما روبرو گشته و در بخش مادون قرمز طیف به روشنی می درخشد. در این نقطه، نور مرئی حاصل از ستاره جدید نمی تواند به صفحه نفوذ کند. نهایتاً، فشار تابش حاصل از ستاره باعث در هم شکستن صفحه شده و ستاره جدید مراحل تکامل اش را آغاز می کند. ویژگی ها و عمر ستاره جدید به مقدار گازی بستگی دارد که بصورت محبوس باقی مانده است. ستاره ای نظیر خورشید عمری در حدود ۱۰ میلیارد سال دارد.

 

مارگارت ام. هانسون استادیار فیزیک دانشگاه سینسیناتی گفت: ستارگان در نتیجه فروپاشی گرانشی سحابی های بزرگ ماده بین ستاره ای به وجود می آیند. در واقع، فضای میان ستارگان خالی نیست، یعنی ماده بین ستاره ای که بر طبق یافته های بدست آمده در بین ستارگان قرار دارد و از گاز و گرد و غبار تشکیل شده است. تنها ۱۰ درصد از جرم موجود در کهکشان راه شیری ما از ماده بین ستاره ای تشکیل یافته است. این ماده یک نیروی گرانش اعمال می کند که در نتیجه ی آن، ماده را بصورت فشرده کنار هم نگه می دارد.

۸

با تداوم این به هم پیوستگی، گرانش نیز به طرز فزاینده ای قوی می شود چرا که قدرت آن با افزایش جرم و کاهش فاصله اتم ها زیاد می گردد. سرانجام، این ماده ی بین ستاره ای به کلی از هم فرو می پاشد. ماده ی موجود در قسمت مرکزی توسط ماده ی حرکت کننده به درون تحت فشار قرار گرفته و در صدد نزدیک شدن به مرکز بر می آید. این فشردگی (تراکم) مرکز ابر در حال فروپاشی را با افزایش دما مواجه می سازد.

 

در این نقطه، دما به شدت در مرکز افزایش پیدا می کند و همین عامل، وقوع واکنش همجوشی را در پی دارد. تمامی موادی که به درون نفوذ یافته است، ستاره ی درخشان و داغی را پدید می آورد. تا زمانی که گاز هیدروژن کافی برای همجوشی از طریق واکنش های هسته ای وجود داشته باشد، و فشار گرانشی اتم ها را داغ و بصورت فشرده در مرکز نگه دارد، ستاره می درخشد.

 

منبع : bigbangpage.com – scientificamerican.com

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

ایلان ماسک مالک شرکت اسپیس ایکس دیدگاه خود را درباره سکونت دادن انسان در مریخ برای افرادی که توان مالی پرداخت ۲۰۰ هزار دلاری بلیط سفر را داشته‌ باشند، تشریح کرد.

۳

ماسک بنیانگذار شرکت فضایی خصوصی اسپیس‌ایکس، در کنگره بین المللی نجومی در مکزیک اعلام کرد برنامه او برای سکونت‌ دادن انسان در مریخ از سیستم حمل و نقل تجدید‌پذیری بهره خواهد برد که در هر سفر ۸۰ روزه اش به سوی مریخ ۱۰۰ مسافر را به همراه خواهد برد. طول این سفرها به تدریج به ۳۰ روز کاهش پیدا خواهد‌ کرد.

 

این سیستم حمل و نقل شامل فضاپیماهایی قابل استفاده مجدد است که در مدار زمین از اکسیژن و متان سوخت‌گیری خواهند کرد و پس از فرود در مریخ نیز امکان سوختگیری مجدد وجود دارد. ماسک می‌گوید برای اینکه بتواند در این برنامه هزینه سفر را به ۲۰۰ هزار دلار برساند باید از سیستم حمل و نقل قابل استفاده مجدد بهره ببرد. هدف وی سکونت دادن جامعه‌ای یک میلیون نفری روی مریخ است که بتوانند به تدریج به خوداتکایی برسند، هدفی که از نظر ماسک تا ۱۰۰ سال دیگر محقق خواهد‌شد.

۴

ماسک می‌گوید برای اینکه بتواند مریخ را به مقصدی قابل دسترس تبدیل کند قصد دارد یک میلیون انسان را به این سیاره انتقال دهد. براساس زمانبندی برنامه اسپیس‌ایکس،‌ اولین پرواز به مریخ در سال ۲۰۲۲ رخ خواهد‌ داد از این رو ماسک معتقد است سکونت‌پذیری یک میلیون انسان در مریخ هدفی است که می‌توان در طول زندگی به آن دست یافت و هرکسی می‌تواند در صورت توانایی تامین هزینه، به مریخ سفر کند. ماسک نام اولین فضاپیمایی که راهی مریخ خواهد شد را قلب طلا نامگذاری خواهد کرد،‌نامی برگرفته از کتاب “دستورالعمل مسافرت مجانی به کهکشان”، نوشته داگلاس آدام. محل پرتاب این فضاپیما پایگاه فضایی کندی خواهد بود،‌ درست از همان سکویی که ماموریت آپولو به سوی ماه آغاز شد.

 

نمونه آزمایشی این فضاپیما طی چهار سال آینده پروازهایی آزمایشی به سوی فضا انجام خواهد داد اما تمامی این پروازها زیر ارتفاع مداری خواهند بود. ماسک به تازگی از انجام موفقیت آمیز اولین آزمایش موتور راکت رپتور شرکت اسپیس‌ ایکس خبر داد،‌ موتوری که قرار است انرژی مورد نیاز فضاپیما و بوستری که فضاپیما را در مدار قرار می‌دهد را تامین کند.

 

ترکیب این بوستر و فضاپیما سیستم حمل و نقل بین المللی یا ITS نام دارد که در کنار هم ارتفاعی برابر ۱۲۲ متر دارند، یعنی بزرگتر از راکت V پروژه آپولو. بوستر به ۴۲ موتور رپتور مجهز خواهد بود که در حلقه‌هایی متمرکز قرار گرفته‌اند: حلقه بیرونی حاوی ۲۴ متور،‌حلقه میانی حاوی ۱۴ موتور و حلقه مرکزی حاوی هفت موتور خواهد‌بود. فضاپیما نیز به ۹ موتور مجهز خواهد‌بود و می‌تواند باری به وزن ۴۵۰ تن را به مریخ حمل کند.

۵

ماسک می‌گوید مسافران این فضاپیما در این سفر ۸۰ روزه خود را با تماشای فیلم‌ها، آموزش و بازی‌های بی‌وزنی سرگرم خواهند‌ کرد. فضاپیما هر دو سال یکبار، زمانی که فاصله مریخ و زمین به کمترین حد خود خواهد رسید،‌ به مریخ سفر خواهد‌ کرد. این فاصله در سال ۲۰۱۸ به ۵۷٫۶ میلیون کیلومتر خواهد رسید. دورترین فاصله ممکن این دو سیاره از هم ۴۰۰ میلیون کیلومتر است.

 

زمانی که فضاپیما به مریخ می‌رسد،‌ به تدریج کاهش ارتفاع یافته و از اتمسفر عبور می‌کند. پس از آن موتورهای روشن می‌شوند تا سرعت آن کاسته شود و فضاپیما بتواند به صورت عمودی روی پایه‌هایش فرود بیاید. ماسک آینده‌ای را متصور می‌شود که هزار نمونه از این فضاپیماها در مدار قرار می‌گیرند. هزینه این سفر به تدریج به ۱۰۰ تا ۱۴۰ هزار دلار کاهش پیدا خواهد‌کرد اما سفر بازگشت به زمین برای مسافران رایگان خواهد‌ بود.

 

منبع : bigbangpage.com – BBC

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

اخیراً گروهی از زمین شناسان روس از دانشگاه فدرال یورال در سفری کاوشگرانه به کویر لوت واقع در شرق ایران موفق به کشف ۱۳ کیلوگرم ماده‌ی شبیه به شهاب سنگ شدند.

۹۸

ویکتور گروکافسکی عضوی از کمیته‌ مرتبط با شهاب سنگ ها در آکادمی علوم گفت: «ما برنامه‌ای سفری به سمت کویر لوت ایران ریختیم چرا که انتظار پیدا کردن مواد خارج از زمین، یا همان شهاب سنگ‌ها را در این منطقه داشتیم.» گروهی چهار نفره متشکل از افراد آزمایشگاه کنسرسیوم اکسترا ترا سفری آزمایشی به ایران ترتیب دادند. این کاوش با موفقیت نیز همراه بود. «تیم تحقیقاتی ما با همکاری محققان ایرانی دانشگاه کرمان موفق به جمع آوری تعداد مناسبی از اجرام آسمانی شدند.»

 

کارشناسان بر این باورند که ۸۰ درصد موادی که از کویر استخراج شده‌اند، اصالتشان به بیرون از محیط زمین برمی گردد. دانشمندان روس، بخشی از نمونه‌های کشف شده شان را به همکارانشان در دانشگاه کرمان دادند. همچنین در ارتباط با اکتشافات تیم تحقیقاتی، گروکافسکی در مصاحبه با اسپوتنیک فارسی گفت: «در طی فعالیت‌های میدانی بالغ بر ۱۳ کیلوگرم نمونه، که گمان برده می شود شهاب‌ سنگ باشند، یافت شد. نیمی از این قطعات کنار همکارانمان در ایران باقی ماندند. نیمی دیگر به آزمایشگاه ما رسید. تا به اینجای کار این نمونه‌ها مورد سنجش قرار گرفتند و فهرست بندی شده‌اند.»

۹۹

او در ادامه گفت که ظاهراً تعداد زیادی از این قطعات مربوط به یک بارش شهابی است. حدود ۷۰ قطعه جمع آوری شده که ده تا دوازده‌ عدد از آنها از یک شهاب سنگ هستند. به نقل از خود او، سنجش و آزمایش نمونه‌ها به زودی آغاز خواهد شد و این پروسه زمان‌بر خواهد بود. در انجام این امر دانشجویانی که در رشته‌های مرتبط با مطالعه‌ی اجرام آسمانی تحصیل می‌کنند، به پروفسور کمک خواهند کرد. قدم بعدی ِ گروه تحقیقاتی کشف سن واقعی این اجرام آسمانیست.

 

گروکافسکی می گوید: «به منظور مشخص کردن سن اجرام یافت شده، دانشمندان باید زمان شکل‌گیری قطعه در فضا، زمان جدا شدنش از شهاب آسمانی، و مدت زمانی که روی زمین سپری کرده را درنظر بگیرند.» اجرام آسمانی هم سن منظومه‌ی شمسی ما هستند، یعنی حدوداً ۴٫۵ میلیارد سال. گروکافسکی همچنین از مشارکت و همکاری دانشجویان ایرانی در مطالعه‌ی این نمونه‌ها با همکاران روس خود ابراز امیدواری کرد.

۱۰۰

سرمایه گذاری مالی این کاوش کاملاً توسط آزمایشگاه علمی کنسرسیوم اکترا ترا که بخشی از دانشگاه فدرال یورال می باشد، تأمین شده بود. گروکافسکی در آخر افزود: «از این رو، ما تمرکز خود را روی مدت زمانی که این اجرام آسمانی روی زمین سپری کرده‌اند معطوف می کنیم. براساس ایزوتوپ‌ها میتوان در مورد سن کازموگونیستی، که مدت زمانیست که شهاب سنگ به فرم یک شهاب آسمانی بوده می باشد، اظهار نظر کرد.»

 

شروع شکل گیری این برنامه‌ی کاوشگری از نوامبر سال قبل بوده است. دانشمندان تأکید کردند که شرایط جغرافیایی و دمایی کویر لوت، به حفظ مواد خاص شهاب سنگی کمک میکند. پیش از این، دانشمندان شهر یکاترینبورگ روسیه به جست‌وجوی شهاب سنگ‌های مشابهی رفته‌اند. گروهی از دانشمندان نیز سال گذشته به جنوبگان رفتند و موفق به کشف ۱۰۳ نمونه اجرام آسمانی مرموز شدند.

 

منبع: bigbangpage.com – spacedaily.com

 

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

دانشمندان کره جنوبی به تازگی با استفاده از تلسکوپ رادیویی آرسیبو ابری را کشف‌ کرده‌اند که با سرعت بسیاری حرکت می‌کند و با انرژی بسیار بالایی که دارد با کهکشان راه شیری برخورد و حباب بسیار عظیمی در کهکشانمان ایجاد کرده است.

۹۲

 کهکشان راه شیری ما مملو از گاز است و از همین گازهاست که ستارگان تشکیل می‌شوند، همین موضوع موجب پویایی کهکشان‌مان می‌شود. اما موضوع اینجاست که این گاز یکنواخت پخش نشده و گاهی چگالی اش آنچنان بالاست که به ابرهای غول‌ پیکر تبدیل می‌شوند و گاهی نیز به دلیل برون‌ریزی‌های ستاره‌ها یا ابرنواخترها پس زده می‌شوند و حفره‌ها یا حباب‌هایی در آنها پدید می‌آید.

از میان بزرگ‌ترین حفره‌هایی که در این گازهای عظیم به وجود می‌آید می‌توان به «ابرپوسته» یا «ابرحباب» ( supershell یا superbubble) اشاره کرد. ابرپوسته‌ حفره درون گازهای یک کهکشان است که صدها سال نوری گستردگی دارند و با دمیده شدن حجم عظیمی از گاز به فضای میان‌ ستاره‌ای توسط بادهای ستاره‌ای و ابرنواختری به وجود می آید.

البته باید بدانید که برای به وجود آمدن چنین حبابی باید باد با انرژی‌ای معادل انرژی ۳۰ ابرنواختر بوزد و این انرژی مانند بمب‌ های کوچک در مرکز حفره جاسازی می‌شوند. منظومه شمسی در نزدیکی مرکز یک ابرحباب قدیمی قرار دارد که به آن «حباب محلی» می‌گویند. معمولا قطر این ابرحباب‌ها به ۲۰۰۰ سال نوری می‌رسد. اما نکته شگفت‌انگیز این است که بیشتر ابرپوسته‌هایی که ما در کهکشان راه شیری (تعداد آنها حدود ۲۰ عدد است) یا در کهکشان‌های نزدیک می‌شناسیم آنهایی هستند که خوشه‌های ستاره‌ای پیری در مرکزشان ندارند. پس با این حساب این سوال مطرح می‌شود که اگر ستارگان آنها را به وجود نیاورده‌اند، پس چه چیزی آنها را باد کرده است ؟ 

۹۳

 

تصویر بالا نقشه‌ گاز هیدروژن خنثی در بخش بیرونی کهکشان راه شیری که یک ابرپوسته‌ غول پیکر به پهنای ۳۰۰۰ سال نوری را در آن نشان می‌دهد. چندین ساختار پره‌ای کم‌رنگ هم در آن دیده می‌شود. تصویر پایین آن در مرکز این حباب یک ابر پرسرعت است که محدوده‌های رادیوئیاش در این نمای ترکیبی نشان داده شده است. این ابر به احتمال بسیار هنگامی که به درون گازهای کهکشان نفوذ کرده این حباب را پدید آورده است.

جواب این سوال آن است که عامل جایگزین دیگری نیز برای به وجود آوردن چنین حباب های کهکشانی وجود دارند که آن هم ابرهای پرسرعت است. ابرهای پرسرعت پیوسته در حال بارش گازهای بسیار ریز بر کهکشان راه شیری هستند و انرژی مورد نیاز برای شکل‌گیری ستارگان را می‌دهد. هنوز دانشمندان نمی‌دانند که این ابرهای پرسرعت خودشان چطور به وجود می‌آیند؛ از هم گسیخته شدن کهکشان‌های قمری یا از موادی که از ابرنواخترهای کهکشانمان پس زده می‌شوند یا موادی که از کیهان بزرگتر؟ به هر حال، زمانی که این ابر به کهکشانی کوبیده می‌شود، حباب عظیمی در آن به وجود می‌آورد. کهکشان قمری (Satellite galaxy) کهکشانی است که به صورتی مداری گرد یک کهکشان بزرگ می‌چرخد، این گردش بر اثر کشش گرانشی است.

ابر پرسرعتی که ابرحباب پدید آورده است
گیوم‌سوک پارک، از دانشگاه ملی سئول در کره جنوبی، به همراه همکارانش نمونه بارزی از ابر پرسرعتی را کشف کرده‌اند که در کهکشان ما ابرحباب ایجاد می‌کند. ستاره‌شناسان این ابر را HVC 040+01-282 نامیده‌اند که این اعداد نشان‌ دهنده مختصات قرار گرفتن آن در کیهان است. این ابر زیر دیسک کهکشان راه شیری و در بخش بیرونی آن، نزدیک به «بازوی سپر قنطورس» قرار دارد. بازوی سپر قنطورس یکی از دو بازوی مارپیچی بزرگ کهکشان راه شیری است. بازوی برساووش بازوی مارپیچی بزرگ دیگر این کهکشان است. این بازو میان بازوی کمان و بازوی برساووش قرار دارد، این بازو نزدیک هسته کهکشان است.

۹۵

این ابر پرسرعت از نوع “فشرده” است و عظیم و گسترده نیست و به همین دلیل ستاره‌شناسان نام مستعار آن را CHVC040 گذاشته‌اند که C آن اول کلمه «Compact» به معنی فشرده است. این ستاره‌شناسان با بررسی تصاویر و داده های تسلکوپ رادیوئی آرسیبو، یک ابرپوسته دیگر نیز در اطراف CHVC040 کشف کرده‌اند. این پوسته یک پوسته غول‌پیکر است که ۳۰۰۰ سال نوری قطر دارد و ساختارهای شسته‌ رفته‌ای شبیه به پره چرخ است و CHVC040 دقیقا در مرکزش جا دارد.

دانشمندان تخمین زده‌اند که اگر این ابر با بیشترین سرعتی که برایش ممکن است به کهکشان خورده باشد، بیش از چیزی که برای پدید آوردن یک ابرپوسته نیاز بوده، انرژی داشته است. اخترشناسان حدود ۳۰۰ تا HVC فشرده در کهکشان راه شیری کشف کرده‌اند که بسیاری از آنها کش آمده‌اند و ساختاری شبیه به دنباله‌دار پیدا کرده‌اند.

منبع : bigbangpage.com – skyandtelescope.com

 مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

۹۹

شاید برای شما هم چنین سوالی پیش آمده باشد که بزرگترین ها در دنیای پیرامون ما کدام اجسام می باشند. اگر تاکنون در نزدیکی اهرام مصر و یا برج دبی ایستاده باشید عظمت و بزرگی این سازه ها شما را حیرت زده خواهند نمود. اما آنچه در این مقاله به برسی آن خواهیم پرداخت  به چنان ساختارهای عظیمی در جهان اشاره دارد که حتی تصور اندازه برخی از آنها نیز دشوار است.  

در ادامه این مطلب، ۱۰ انتخاب برتر برای بزرگ ترین اجرام در کیهان را به شما معرفی خواهیم نمود. در این مقاله با بزرگ ترین  سیاره، بزرگ ترین ستاره، بزرگ ترین سنگ آسمانی، بزرگ ترین سیاهچاله ، بزرگ ترین کهکشان، و دیگر ساختارهایی از کیهان آشنا خواهید شد که شاید تاکنون حتی نام آنها را نیز نشنیده باشد. اینها بزرگترین اجرام در جهان هستی می باشند:

۱

۱۰بزرگترین سیارک

"سرس" بزرگ ترین سیارکی (asteroid) است که تاکنون شناسیایی شده است. این سیارک در حدود ۶۰۰ مایل (به بزرگی کالیفرنیا) قطر دارد. سرس آنقدر عظیم است که نیروی گرانشی اش آنرا وادار به داشتن شکلی کروی نموده و همچنین لقب "سیاره کوتوله" با آن داده شده است. این سیارک  آنقدر بزرگ است که شامل ۲۵% درصد از جرم کمربند سیارک ها می باشد. اگر شما کلیه اجرام موجود در کمربند سیارک ها را در کنار یکدگیر جمع کنید، جسم حاصله تنها ۲٫۵ برابر از سرس بزرگتر خواهد بود.

۲

۹- بزرگترین سیاره

سیاره TRES4که در صورت فلکی هرکول واقع شده است دارای قطری ۷۰% بزرگتر از سیاره مشتری است، اگرچه جرم آن هشتاد درصد از  مشتری کمتر می باشد. این بزرگترین سیاره ای است که تاکنون شناسایی نموده ایم.

بروزرسانی: یافته های علمی جدید نشان می دهد که ظاهراً سیاره فراخورشیدی WASP-17bحتی از سیاره TRES4نیز بزرگتر است. باوجود اینکه شعاع آن دوبرابر سیاره مشتری است، تنها نیمی از جرم مشتری را داراست. این حتی آنرا در درجه ای سبک تر از سیارهTRES4قرار داده است.

۳

۸- بزرگترین ستاره

VY Canis Majorisبزرگترین ستاره ای است (در قطر) که تاکنون شناسایی شده است. این ستاره از خانواده ستارگان مشهور به "غول های قرمز" می باشد. قطر این ستاره ۲۰۰۰ بار بزرگ تر از خورشید است و برای پرسرعت ترین اتومبیل جهان ۲۶۰۰ سال زمان نیاز است تا مسیر دور آن را یکبار پیمایش نماید. اگر شما  ستاره VY Canis Majoris  را جایگزین خورشید منظومه شمسی نمایید، شعاع آن از سیاره

زحل عبور خواهد نمود (برای مقایسه اندازه آن با خورشید به تصویر مقابل نگاه کنید )

۴

۷- بزرگترین سیاه چاله

سیاه چاله ها از لحاظ فیزیکی مناطق عظیمی از فضا نمی باشند. اما با نظر گرفتن جرم بسیار بالای آنها، سیاه چاله ها از جمله بزرگترین اجرام موجود در کیهان قلمداد می شوند. quasar OJ287بزرگترین سیاه چاله ای است که ما تاکنون شناسایی نموده ایم. بر اساس محاسبات تخمین زده می شود که این سیاه چاله بسیار عظیم جرمی معادل با ۱۸ میلیارد برابر جرم خورشید داشته و در مرکز یک کهکشان واقع شده است. برای درک بهتر، این سیاه چاله را جسمی در نظر بگیرید که از کل منظومه شمسی ما نیز بزرگتر است. و اگر می خواهید بدانید یک سیاه چاله تا چه اندازه می تواند بزرگ باشد؟  بر اساس تحقیقات دانشمندان هیچ محدودیتی در این زمینه وجود ندارد!

 بروزرسانی (۱۱/۲۸/۲۰۱۲): یافته های جدید علمی هر روزه ما را شگفت زده می نمایند. محققان دانشگاه تگزاس، با بکارگیری تلسکوپ Hobby-Eberly، سیاه چاله تازه ای را یافته اند که این سیاه چاله در حال حاضر به عنوان بزرگترین ابرسیاه چاله شناخته می شود. این سیاه چاله در مرکز کهکشان NGC 1277واقع شده است. این سیاه چاله آنقدر عظیم است که ۱۴ درصد از جرم کل کهکشان را به خود اختصاص داده است. 

۵

۶- بزرگترین کهکشان

یک ابرکهکشان، کهکشانی است که با بسیاری از کهکشان های دیگر ادغام شده و آنها در مرکز خوشه کهکشانی واقع شده اند. تاکنون بزرگترین نمونه ای که شناسایی گشته است، بر اساس توافقات ابر-کهکشان IC1101می باشد. اندازه آن ۶ میلیون سال نوری می باشد و این در حالیست که کهکشان راه شیری دارای اندازه ای تنها معادل ۱۰۰هزار سال  نوری است. (یعنی اگر با سرعت نور حرکت نمایید، زمانی معادل ۱۰۰ هزار سال طول می کشد تا از یک سمت کهکشان، به سمت دیگر بروید )

IC1101، تقریباً ۶۰ برابر از کهکشان ما بزرگتر می باشد.

۶

۵- نواحی رادیویی

همانطور که  ماده در معرض یک سیاهچاله تحلیل می رود، در سرعت های بالا و در قطب های سیاهچاله ها، مقداری از ماده و انرژی به بیرون پرتاب می شود. این تشعشعات به شکل نواحی بسیار عظیم و  جریان هایی از انرژی رادیویی بوده که با یک تلسکوپ رادیویی قابل مشاهده می باشند. بزرگترین نمونه مشاهده شده تاکنون در کهکشان ۳C236واقع در  صورت فلکی اسدالاصغر (شیر کوچک) می باشد. اندازه آن محدوده ای در حدود ۴۰ میلیون سال نوری است. اندازه این جریان ها از یک سو تا سوی دیگر، حتی از بزرگترین  کهکشان ها نیزعظیم تر می باشند.

۷

۴- حباب های آلفا لیمان

این حباب ها فاز حاصل از تولد خوشه های کهکشانی و  با عمری بسیار کوتاه می باشند. آنها یک جسم بی شکل پر شده از گاز بوده که به طور کامل منعقد نشده و یا هنوز به محدوده گرانشی و یکپارچگی نرسیده اند. آنها از لحاظ شکل ظاهری شبیه یک جانور تک سلولی یا ماهی ژله ای می باشند. بزرگترین نمونه شناسایی شده دارای وسعتی معادل ۲۰۰ میلیون سال نوری بوده و در صورت فلکی دلو قرار گرفته است.

۸

۳- Bootes Void

 کهکشان ها معمولاً در خوشه ها مقیم شده اند. حتی کهکشان ما (راه شیری) نیز اینچنین است. این خوشه ها به آهستگی و به واسطه نیروهای گرانشی به یکدیگر متصل شده و در گروه هایی در امتداد فضا/زمان بسط می یابند. اما سایر بخش های غیرمقیم چطور؟

بزرگترین آنها  "Bootes Void" خوانده می شود. این ناحیه "تهی"، منطقه ای با وسعت ۲۵۰ میلیون سال نوری می باشد. منطقه ای آنقدر وسیع که در آن ۲۵۰۰ کهکشان راه شیری را می توان در کنار یکدیگر قرار داد. تهیگاه ها مانند حفره هایی در کیهان می باشند و  "Bootes Void" بزرگترین آنهاست. 

۹

۲- ابرخوشه شپلی

این عظیم ترین شی به هم پیوسته با نیروی گرانش است که ما تاکنون می شناسیم. ابرخوشه شپلی مجموعه ای از کهکشان هاست که محدوده آن بالغ بر ۴۰۰ میلیون سال نوری می باشد. این بدان معناست که کهکشان راه شیری ما ۴۰۰۰ برابر کوچکتر از این ساختار است و عبور از آن حتی برای پرسرعت ترین فضاپیماها  تریلیون ها سال به طول خواهد انجامید. 

۱۰

۱- شبکه کیهانی

اکثر ستاره شناسان بر این باورند که بزرگترین ساختار در جهان هستی، شبکه کیهانی است. این شبکه را می توانید مانند داربستی بی انتها از خوشه ها و ابرخوشه های کهکشانی احاطه شده با ماده تاریک در نظر بگیرید که دارای ساختاری شبیه به شبکه ای سه بعدی ازتارهای عنکبوت است. خوشه های کهکشانی و ماده تاریک "هاب"هایی را می سازند که رشته های کهکشان ها این هاب ها را به یکدیگر متصل نموده  و شبکه ای شبیه به تصویر روبرو اینجا می نمایند.

و اما این شبکه تا چه اندازه بزرگ است؟ اگر کهشکان راه شیری یک دانه خشخاش بود، آنگاه شبکه کیهانی از جهان قابل مشاهده، به اندازه استادیوم 'رز باول' می بود.

 

منبع : سایت نجوم ایران

ترجمه و تالیف از شیوا خسروی

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت  

۹۶

یکی از موضوعات بسیار جذاب در فیلم ها و داستان های علمی-تخیلی "پورتال"ها (دروازه ها و یا مدخل های عبور) می باشند. آنها مانند دریچه ای مرموز و شگفت آور در نقطه ای از فضا و یا زمان باز شده و مسافران را با نقطه ای دیگر در دوردست ها پیوند می دهند. یک مدخل خوب، درواقع می تواند یک راه میانبر، یک راهنما یا دری به نقطه ای ناشناخته در جهان باشد. اگر براستی آنها وجود داشتند…

شاید تعجب کنید، اما تحقیقات جدید نشان می دهد که آنها تقریباً وجود دارند. و یکی از دانشمندان دانشگاه آیوا در پروژه ای که از طرف ناسا سرمایه گذاری شده است موفق به کشف روشی برای شناسایی و پیدا نمودن آنها شده است.

جک اسکادر، فیزیکدان پلاسما و محقق دانشگاه آیوا دراینباره می گوید: "ما آنها را نقاط ایکس، یا مناطق انتشار الکترون می نامیم.  اینها مناطقی هستند که در آن میدان مغناطیسی زمین با میدان مغناطیسی خورشید اتصال برقرار نموده، و مسیری پیوسته را از سیاره ما به اتمسفر خورشید، در فاصله ای معادل ۹۳ میلیون مایل دورتر ایجاد می کند ". 

 

مشاهدات فضاپیمای THEMISمتعلق به سازمان فضایی آمریکا، و فضاپیمای اروپایی Cluster probes، چنین نشان می دهد که این دروازه های مغناطیسی روزانه ده-ها بار باز و بسته می شوند. آنها معمولاً در مکانی در فاصله ده ها هزار کیلومتری از زمین شناسایی شده و در نقطه ای واقع گشته اند که در آن میدان مغناطیسی اطراف زمین، با بادهای خورشیدی برخوردی ناگهانی و شدید دارد. اغلب این دروازه ها کوچک و کوتاه مدت بوده اما در این میان برخی از آنها نیز وسیع و در حالت پایدار می باشند. مقادیر بسیار عظیمی از ذرات پر انرژی می تواند از طریق این دهانه ها جریان یابد، جو بالایی زمین را گرم نماید، باعث ایجاد طوفان های مغناطیسی گردد، و شفق های قطبی بسیار درخشانی را نمایان گرداند.

یکی از محققین دانشگاه Iowa با پشتیبانی سازمان ملی فضانوردی آمریکا (ناسا) روشی را برای فضاپیماهای اکتشافی ابداع نمود که بوسیله آن قادر به شناسایی درواره های مغناطیسی پنهان در اطراف زمین خواهند بود. این دروازه ها میدان مغناطیسی سیاره ما را به میدان مغناطیسی خورشید مرتبط می سازند. ماموریت فضایی MMS  به برسی این دروازه ها خواهد پرداخت.

 ( اگر قادر به مشاهده ویدیو نیستید و یا از اینترنت هایی با سرعت پایین استفاده می کنید می توانید فایل مربوطه را از طریق لینک  مقابل و به طور مستقیم دانلود نمایید.  برای دانلود ویدیو اینجا کلیک نمایید. )

 

ناسا هم اکنون در حال برنامه ریزی برای ماموریت فضایی به نام "MMS" است که در سال ۲۰۱۴ به مرحله پرتاب رسیده و هدف از آن برسی این پدیده است. در این ماموریت چهار فضاپیمایMMS  به کمک آشکارسازهای ذرات پرانرژی و سنسورهای مغناطیسی، در مگنتوسفر قرار گرفته و این مدخل ها را احاطه می نمایند تا به چگونگی عملکرد آنها پی ببرند. این گامی بزرگ در علم نجوم و دانش کیهانی ما به شمار می آید.

 

اسکادر  خاطرنشان می کند: " فقط یک مشکل وجود دارد: پیدا کردن آنها. مدخل های مغناطیسی، نامرئی، ناپایدار و گریزان هستند. بدون هیچ هشداری باز و بسته می شوند و هیچ نشانه راهنمایی برای هدایت ما به داخل آنها وجود ندارد".

(اما) در واقع نشانه های راهنما وجود دارد، و اسکادر آنها را یافته است.

۹۷

پورتال ها از طریق فرایند اتصال مجدد مغناطیسی تشکیل می شوند. خطوط نیروی مغناطیسی از خورشید و زمین بصورت ضربدری بهم آمیخته و برای ایجاد این دروازه ها به یکدیگر می پیوندند. نقاطX   در محل اتصال آنها واقع شده است. به هم پیوستن ناگهانی میدان های مغناطیسی می تواند باعث فوران ذرات باردار از نقطه ایکس شده، و یک "منطقه انتشار الکترونی" را ایجاد نماید.

۹۸

اسکادر برای یادگیری نحوه وقوع این رویدادها و شناسایی مکان دقیق آنها به برسی داده های بدست آمده از یک کاوشگر فضایی که به مدت بیش از ۱۰ سال در مدار زمین در حال گردش بوده است پرداخته است. او در این باره چنین توضیح می دهد: "  در اواخر دهه ۹۰، فضاپیمای قطبی ناسا (Polar spacecraft/ فضاپیمای پولار) سال های زیادی را در مگنتوسفر زمین به سر می برد. این فضاپیما در طی ماموریت خود با نقاط-ایکس فراوانی مواجه گردید."

از آنجا که سنسورهای فضاپیمای پلار شباهت زیادی به سنسورهای MMS  دارد، اسکادر تصمیم گرفت تا ببیند یک نقطه ایکس در این فضاپیمای ناسا چگونه مشاهده گشته است. او در اینباره می گوید: " با بکارگیری داده های فضاپیمای پولار، ما موفق به یافتن پنج ترکیب ساده از میدان مغناطیسی و اندازه گیری ذرات پرانرژی شدیم که به ما نقطه ایکس و منطقه انتشار الکترونی را نشان میدهد. در واقع یک فضاپیمای واحد، با تجهیزات مناسب، قادر به انجام این اندازه گیری ها می باشد."

 این بدین معناست که تنها یک عضو از مجموعه مدارگردهای MMS  کافیست تا با بکارگیری تجهیزات و امکانات شناسایی خود موفق به یافتن پرتال شده و همچنین به سایر فضاپیماهای مجموعه اطلاع دهد. برنامه ریزان این ماموریت مدت ها تصور می کردند که MMS  ممکن است به حداقل زمانی معادل یک سال یا حتی بیشتر نیاز داشته باشد تا موفق به شناسایی این مدخل ها و آغاز مطالعه بر روی آنها شود. اما به لطف مطالعات و فعالیت های اسکادر این پروسه کوتاه شده و به  MMS  اجازه خواهد داد تا بدون هیچگونه تاخیری مطالعات خود را آغاز نماید.

 

این یک میانبر ارزشمند ازمیان بهترین دریچه های داستان های علمی-تخیلی است، اما این بار می دانیم که آنها واقعی هستند. و با نشانه های جدید راهنما، ما می دانیم که چگونه آنها را بیابیم.

 

(هرگونه استفاده از این مطلب تنها با ذکر سایت نجوم ایران و لینک به این مقاله مجاز است)

 

منبع : سایت نجوم ایران

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

اگر با چشمانتان به سمت صورت فلکی ماکیان خیره شوید، شما در جهت یکی از بزرگترین سیارات کشف شده که به دور دو ستاره در حال چرخش است، قرار دارید. البته این سیاره برای مشاهده با چشم مسلح بسیار کم نور است.

۹۰

 

این سیاره همانند سیاره ی تاتوین (Tatooine) در فیلم جنگ ستارگان دو خورشید در آسمان دارد. “ویلیام ویلز” ستاره شناس ِ دانشگاه ایالتی سن دیگو که یکی از نویسندگان این مقاله بود گفت: « یافتن سیاراتی که به دور دو ستاره می چرخند بسیار سخت تر از یافتن سیاراتی است که به دور یک ستاره می چرخند، این سیارات نه تنها زمان گذر مرتبی ندارند بلکه می توانند در طول زمان حتی حرکت عمقی و متفاوتی در مدار داشته باشند.»


لاورنس لویر ستاره شناسان SETI متوجه رفت و آمد این سیاره شده بود اما چند سال تجزیه و تحلیل برای تایید اینکه این سیاره به دور یک ستاره دوتایی می چرخد، نیاز بود. مشاهدات شبکه ای از ستاره شناسان آماتور در کلت نیز به شناسایی سیاره ی سیاره کپلر ۱۶۴۶b کمک کرد. این سیاره در فاصله ۳۷۰۰ سال نوری از ما قرار دارد و حداکثر ۴٫۴ میلیارد سال عمر دارد که تقریبا هم سن زمین است و دارای جرم و شعاع یکسان با مشتری می باشد. دو ستاره ی میزبانش شبیه به خورشید هستند؛ یکی از آنها مقداری بزرگتر از خورشید و دیگری مقداری کوچکتر از آن، است.

۹۱

چرخش این سیاره به دور مدار ستاره های میزبان در مدار ۱۱۰۷ روز یعنی بیشتر از سه سال طول می کشد که بیشترین دوره ی تایید شده ی انتقال ِ یک سیاره فراخورشیدی به دور ستارگانش است. این سیاره ی بزرگ در منطقه قابل سکونت قرار دارد با این حال، کپلر b 1647 یک غول گازی است و بعید است که میزبان حیات باشد، اما اگر این سیاره دارای قمرهای بزرگی باشد می توانند بطور بالقوه برای شکل گیری حیات مناسب باشند.

 

منبع: dailygalaxy.com
bigbangpage.com

 

مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

کره دایسون؟؟ ۶ بهمن ۱۳۹۵

طرفداران انرژی های خورشیدی می دانند که فقط بخش کوچکی از کل انرژی خورشید به سمت زمین می آید. اما چه می شد اگر ما به عنوان یک تمدن پیشرفته می توانستیم تمام انرژی خورشید را جمع کنیم؟ لذا در این صورت ما نیاز داشتیم تا از نوعی کره دایسون(Dyson sphere) در اطراف خورشید استفاده کنیم که گاهی به نام پوسته دایسون (Dyson shell) یا ابر سازه شناخته می شود.

۹۰

 

این ایده برای اولین بار توسط فریمن دایسون(Freeman Dyson) فیزیکدان و ستاره شناس انگلیسی در سال ۱۹۶۰ مطرح گردید. مقاله دو صفحه ای دایسون در مجله علوم با عنوان جستجو برای منابع ستاره های مصنوعی با پرتوهای مادون قرمز منتشر گردید، زیرا دایسون تصور داشت که یک سیستم جمع آوری انرژی خورشیدی می تواند در ابعاد یک ستاره آن هم نه به عنوان منبع انرژی برای ما زمینی ها، بلکه به عنوان کاری اجتناب ناپذیر توسط دیگر تمدن های پیشرفته در کهکشان مورد استفاده قرار گیرد.

دایسون پیشنهاد کرد که جستجو برای یافتن شواهدی از چنین ابر سازه هایی ممکن است ما را به سمت کشف ِ تمدن های پیشرفته در نقاط دیگر کهکشان هدایت کند و در واقع گروهی از دانشمندان از سال ۲۰۱۳ شروع به کاوش در فضا برای یافتن نشانه ای از کُره های دایسون نمودند. در واقع، برخی پیش بینی می کنند که کُره دایسون به عنوان نوعی کُره مصنوعی و تو خالی به دور ستاره می باشد و البته دایسون اولین بار در این خصوص از کلمه پوسته استفاده نمود. ولی دایسون جمع کننده انرژی را بصورت یک پوسته صلب تصور نمی کرد.

دایسون در مقاله ای به منظور تبادل نظر میان دانشمندان در سال ۱۹۶۰ نوشت که وجود یک پوسته یا حلقه صلب که دور ستاره را احاطه کرده باشد از لحاظ مکانیکی غیر ممکن خواهد بود. اما چیزی که من پیش بینی می کنم استفاده از ابزارهایی آزاد برای چرخش در مداری مستقل به دور ستاره خواهد بود. گفته می شود که یک کُره دایسون برای فعالیت، باید در مداری مشابه مدار زمین به دور خورشید با فاصله ۱۵۰ میلیون کیلومتری باشد.

۹۱

کُره دایسون را به صورت زیر توصیف می کند: این سامانه می تواند شامل تعداد بسیار زیادی از ابزارهای جمع آوری انرژی یا حتی زیستگاه های مصنوعی به دور یک ستاره باشد. با استفاده از این مدل تمام یا حداقل بخش زیادی از انرژی برخورد کرده با سطوح، قابل مصرف خواهد بود. دایسون اعتقاد داشت که چنین ساختاری در واقع نتیجه ای منطقی از بقای طولانی مدت یا افزایش نیاز به انرژی در یک تمدن فوق پیشرفته خواهد بود. و البته نویسندگان داستان های علمی- تخیلی نیز نقشی اساسی در ایجاد این ایده در ذهن دایسون داشته اند.

   در واقع دایسون قبول کرد که او این ایده را قبل از اینکه شروع به تحقیق و بررسی کند از نوشته های علمی-تخیلی گرفته بود. برای اولین بار اولاف استاپلدون نویسنده تاثیرگذار داستان های علمی- تخیلی، از این ایده در رمان ستاره ساز(Star Maker) خود استفاده کرد که ظاهرا دایسون آن را مطالعه و استفاده کرده بود. همانطور که در بالا گفته شد امروزه ستاره شناسان به طور جدی در بررسی های خود در جستجوی مدارکی به منظور یافتن کُره های دایسون در کهکشان راه شیری هستند.

استفاده از این استراتژی در جستجو، برای دانشمندانی که چند دهه جستجو در امواج رادیویی برای یافتن موجودات فرازمینی را بی فایده یافته اند، بعنوان یک استراتژی جدید تحقیق محسوب می شود. اما آنها در واقع به دنبال چه چیزی هستند؟ ابرسازه ای را تصور کنید که به منظور جمع آوری انرژی به دور یک ستاره ساخته شده باشد، در نتیجه نور رسیده به ما از این ستاره دچار تغییر خواهد شد. یک چنین سامانه ای خواهد توانست نور و انرژی خروجی از یک ستاره را جمع آوری، تبدیل و دوباره از خود منتشر نماید. بنابراین کاری که دانشمندان نیاز به انجام آن دارند، مشاهده تغییرات در نور خروجی از سوی ستاره ها خواهد بود. (یکی از کاندیدهای کره      دایسون، ستاره ی    KIC 8462852  می باشد)   

۹۲

استفان باترزبی یکی از دانشمندان تازه کار است که در سال ۲۰۱۳ مقاله ای عالی با نام (ابر پروژه های بیگانه: شکار آغاز شده است) در این خصوص به رشته تحریر درآورد، همچنین یک نمودار بسیار جالب جهت توضیح جستجوهای جدید دانشمندان در این مجله وجود دارد. نکته مهم این است که کُره دایسون می تواند شامل جمع کننده های انرژی دوار در اطراف یک ستاره در محدوده زندگی تمدنی پیشرفته باشد. هدف از ساخت چنین سازه ای در اولین نگاه، اطمینان از برخورد بخش اعظمی از انرژی به سطوح دریافت کننده و تامین نیازهای آن تمدن است.

فریمن دایسون به عنوان اولین دانشمندی شناخته می شود که در سال ۱۹۶۰ این ایده را مطرح و پیشنهاد داد که این سبک از جمع آوری انرژی برای تمدن های پیشرفته اجتناب ناپذیر خواهد بود. از سال ۲۰۱۳ گروهی از ستاره شناسان به سختی در حال بررسی و مطالعه به منظور یافتن بهترین راه برای شناسایی کره های دایسون می باشند.

منبع: earthsky.org – bigbangpage.com



مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت

۸۰

چرا فضا تاریک و سیاه است؟
با وجود خورشید و ستاره های نورانی دیگر، فضا پر از نور است، پس چرا ما همیشه آن را تاریک و سیاه رنگ می بینیم؟

Page 3 of 712345...Last »


برچسب ها
بیوگرافی رمضان فوتبال داخلی سس فضانورد کودکان عباس کیارستمی خواننده المپیک ویتامین دی داستان کوتاه کلسترول اخبار هنرمندان انگشترلطیفه گردنبند دندان زیورآلات به روز مجله س تفریحی ژولیت بازیگر کالری کفش غذا خستگی گوجه فرنگی کامپیوتر تاریخ معاصر ایران کهکشان مد و لباس مجله تفریحی سرگرمی ژولیت نقره جات سیب فیتنس کربوهیدرات سردرد رژیم لاغری فشارخون ادویه اخباراقتصادی میوه ازدواج رژیم غذایی اخبارهنرمندان شیر پیاده روی دسر یبوست مجله ژولیت ناخن جوش شیرین مرغ تلگرام اشعار مینا آقازاده شکر بخش تکنولوژی ژولیت بزرگتریت سایت تفریحی سرگرمی ترامپ جالبیجات بیماری قلبی فلفل پوست ومو ماهی مجله ی زولیت لاغر شدن روان شناسی افسردگی پیاز شهاب حسینی پوست و مو اخبار فوتبال داخلی، اکران گیاه شناسی اخبار ژولیت، پوکی استخوان فیلم وسینما بیماری مریخ چربی زنجبیل مطالب جالب انگشتر سیب زمینی سایت تفریحی سرگرمی آنتی اکسیدان فرهنگ، گوشت اخبار فوتبالی تغذیه کودک عسل مواد غذایی اینترنت لباس پوست مو جغرافیا فال و طالع بینی مجله سرگرمی ژولیت دانستنی نوزاد هنر، خودرو اخبار فرهنگی، داعش پروتئین گردشگری سلامت مو طالع بینی غذای اصلی فال روزانه نوشیدنی فیبر اخبار تکنولوژی کلسیم فوتبال طب سنتی ویتامین سبزیجات اخبارسلامت کارگردان تخم مرغ سايت تفريحي سرگرمي لاغری سايت سلامت و تغذيه سايت مفيد و خبري بروزترين اخبار ايران و جهان سايت اقتصادي و بازرگاني دیابت آشپزی بخش نجوم ژولیت سینما سرطان پزشکی اخبار هنری، سلامت چاقی روانشناسی کاهش وزن سلامتی فال ناسا اخبار سیاسی، نوزاد اخبار روانشناسی کودک اخبار سیاسی استرس اخبار ورزشی تغذیه فضا سیاسی، آموزش آشپزی اخبار اقتصادی تناسب اندام اخبار،اخبار و مطالب روز ،مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت،ژولیت ورزش مجله ی تفریحی ژولیت علمی نجوم مذهب، مجله تفریحی سرگرمی ژولیت، تکنولوژی کودک اخبار مذهبی، اخبار سلامت و تندرستی اخبار ایران و جهان بخش علمي تفريحي ژوليت سایت جدید سرگرمی سایت بروز شده جدید ترین مطالب روز ایران جدید ترین مطالب روز جهان سرگرمی مجله ی تفریحی سرگرمی اخبار سلامت سرگرمي بخش سرگرمي مجله ي ژوليت جالبيجات جک خنده اس ام اس مجله ی ژولیت تاريخ جملات آرام بخش آرام روح بخش فرهنگ هنر تاريخ مجله ي ژوليت هنر فرهنگ اخبار فوتبالی، فوتبال، اخبار ورزشی، ورزش، مجله ژولیت، zhuliet اخبار، ژولیت، بخش آشپري مجله ي ژوليت بزرگتريت سايت تفريحي سرگرمي بزرگترين سايت تفريحي سرگرمي مجله ي تفريحي سرگرمي ژوليت مجله ي تفريحي سرگرمي ژوليتو مجله ی تفریحی سرگرمی ژولیت ژوليت ژولیت